Bhaavasangama

ಕಡಲತೀರದಲ್ಲೊಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ...

2011-07-09T00:08:00.000-07:00

ನಡೆ ಮುಂದೆ ನನ ಕಂದ
ನಲಿವಿನೊಲ್ಮೆಯ ಮಗುವೆ
ಹಿಡಿದು ಕೈ ನಡೆಸೆನ್ನ
ಈ ಜಗದ ನಡುವೆ

ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಂದೆ ನಾ ಪಡೆದೆ ಹೊಸ ಜನುಮ
ಮರುಹುಟ್ಟೆನಗೆ ತಂದೆಯಾಗಿ
ನಿಜದ ಸುಖವರಿಯಲು, ಕಲಿಯಲು, ಕಲಿಸಲು
ನೀ ಬಂದೆ ನನ ಬಾಳ ಕಾಣ್ಕೆಯಾಗಿ

ಅದೋ ನೋಡಲ್ಲಿ ದೂರದಾ ಗಗನ ಖಗ
ಸ್ವಚ್ಚಂದ ಏರು ನೀ ಎತ್ತರಕೆ ಅದರಂತೆ
ಇತಿಮಿತಿಗಳೆಲ್ಲೆಗಳ ಸವಾಲಂತೆ
ಎಲ್ಲ ಪ್ರತಿಬಂಧಗಳ ಮೀರುವಂತೆ

ಜೊತೆಗಿರುವೆ ನಾ ಎಂದು ಜೀವನದಿ
ಸಾಗುತಿರು ನೀ ಮುಂದೆ ಸಂತೋಷದಿ
ಸುಗಮವಾಗಲಿ ನಿನಗೆ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿ
ಹೊಳೆಯಲಿ ಬಾಳ್ಬೆಳಕು ಈ ಕಡಲಂತೆ ವಿಸ್ತಾರದಿ

ಅರಳಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಈ ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಮೊಗ
ಮಾಸದಿರಲೆಂದಿಗೂ ಆ ಮುಗ್ಧ ತುಂಬು ನಗೆ
ಬಳಿಸುಳಿಯದಿರಲಿ ಬವಣೆಗಳೆಂದಿಗೂ
ಇದೇ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾರೈಕೆ ನಿನಗೆ

I, hubby and Mitch Albom!

2011-06-13T04:57:00.000-07:00

It was late at night the other day, when I was half asleep. The typical loud voice of my husband woke me up and said, “It isn’t sufficient if you just have interest to read, you must read too!” So true, but it amuses me when ever he gets sarcastic. Hence pretended to continue sleeping to listen to more of such comments! He didn’t utter any such comments instead he started reading few interesting lines from some book. The most thought provoking lines on life; the practicalities, subtleties and the problems of life! Well good for him, I woke up and asked the name of the book, the chosen lines from them were of my favorite topic of course! Its called “Tuesdays with Morrie” written by Mitch Albom and I should be thanking him for getting me introduced to a truly amazing book.

It’s a running bestseller and an inspirational book that profusely touches the mind and hearts of the reader. After giving it a read, you will be imbibed with varied thoughts with which I can say that you start viewing and analyzing things with more diligence and responsibility.

Not that Mitch talks something very ‘new’ in the book. He talks about ‘life’ in which all of us are into a graduation now. However he generates the text and the context for the abstract thoughts that was always floating in our minds. An interesting outlet and the remarkable definitions for various genres of life such as love, marriage, death, culture, values, age, fear, relationships and many more.

It is a small book with not more than 200 pages. Has a simple story with not much of a plot series like the habitual novels. It’s a story of a professor who is suffering from a deadly disease and his struggle between life and death. The professor Morrie is an experienced intellectual personality who always tries to motivate his students. Like much of his admirer students, Mitch is fascinated by the conduct of this professor and one fine day it comes to his knowledge that his favorite professor is suffering from a fatal disease. Eventually, he visits his professor every Tuesday to discuss substantial issues about the genesis, death and about the large midsection of these two entities. And hence, it is named as ‘Tuesdays with Morrie’.

Each Tuesday meeting is a delightful desert of thoughts on various topics. The very serious pathos of life is finely wrapped with mild conversational humor to give the reader a lighter tone in reading. Its all about their conversation. Mitch’s jittering judgments upon various situations of life and Morrie’s interesting contradictory statements on them attracts the readers’ attention allowing them to submerge in deep solemn thoughts.

In between these thoughtful notes, we also come across the psychological growth and developments of Mitch from an amateur layman to a matured intellectual who grows with the intensification of professor’s illness.

This silent narration of Mitch’s growth along with the conversational contemplations of Mitch and the Professor makes one dwell into an outlook that frames his/her own life in a new perspective.

The book is beautifully summed up by Ruth Jadodzinski who says:

‘Morrie left a wonderful legacy--- reminding us gently and persistently what is really important in life’

Following are some of the interesting lines from the book:

"Life is a series of pulls back and forth. You want to do one thing, but you are bound to do something else."

"Forgive yourself before you die. Then forgive others."

"Love each other or die."

"...if you are ever going to have other people trust you, you must feel that you can trust them, too--even when you're in the dark."

"...the truth is...if you accept that you can die at any time--then you might not be as ambitious as you are."

"If you don't have the support and love and caring and concern that you get from a family, you don't have much at all. Love is so supremely important."

"Don't cling to things, because everything is impermanent."

"When you learn how to die, you learn how to live."

"Aging is not just decay...It's growth."

"Money is not a substitute for tenderness, and power is not a substitute for tenderness."

"I've learned this much about marriage. You get tested. You find out who you are, who the other person is, and how you accommodate or don't."

"What's wrong with being number two?"

"Death ends a life, not a relationship."

"There is no formula to relationships. They have to be negotiated in loving ways, with room for both parties, what they want and what they need, what they can do and what their life is like."

The way!

2011-06-08T02:11:00.000-07:00

The vision is too far away
My eyes are clogged its way
Too busy in forecast am I
The reach is still a stray

Clasp my hands with tenderness
Embrace me with a hug of confidence
Stimulate me with the warmth of motivation
Boost me with a keen acceleration

Wish me wholeheartedly
Advice me lovingly
Move with me slenderly
Afford your company completely

It’s a stiff way out there
Heave out the panic in me here
Tune a desire of win over
And, make me climb the stair!

Hide n Seek!

2011-06-01T04:40:00.000-07:00

Deep in the dark woods
Burning is the intense blaze
Invincible is the quest
To route the same spirit

Can glimpse a shaft of light
A peep of the glimmer
Of fervor and of desire
That swells the thirst of quest

Now, the yearning is deep rooted
To unearth the shadow
And brew out the glow
That is full of colors and radiance

Let me embark on this expedition
Of the conquest over my quest
And snatch out the light
That ignites from within

ನಿನ್ನ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸೋ ಗೆಳೆಯಾ...

2011-02-11T05:22:00.000-08:00

"ಹೇಗಿದ್ದೀ?"
"ಚೆನ್ನಾಗಿರುವೆ"
"ಮತ್ತೇನು?"...
ಮತ್ತೇನೆಂದೆಯಾ ಗೆಳೆಯಾ!
ನೂರಾರಿವೆ ಮಾತು ಮನದಾಳದಲಿ
ವರುಷಗಳಿಂದ ಕನವರಿಸಿ ಹಡೆದದ್ದು
ಹುದುಗಿಸಿಟ್ಟದ್ದು, ನೆನೆದದ್ದು, ಮರೆತದ್ದು
ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲು ಚಾಚಿದಾಗ ತೇಲಿ ಬಂದದ್ದು
ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹೀಗಿದ್ದೆನೆ ಎಂದು ನಕ್ಕದ್ದು
ಮುಗ್ಧತೆಯ ಸುಖ ಉಂಡದ್ದು
ಹೀಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು, ಮತ್ತಷ್ಟು, ಸಾಕಷ್ಟು...
ಕೊನೆಗೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದಿಷ್ಟು
"ಏನಿಲ್ಲ...ಊಟವಾಯಿತೇ?"
"ಹುಂ"
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯ!
ತಂತ್ರಾಂಶದ ಅಂಶವಾದ ಬದುಕಿನ
ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯಮಗ್ನ ಜೀವನ ನಿನ್ನದು
ನೀನಂತೂ ನಗುತ್ತೀ, ಇವಳ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ
ಒಂಥರಾ ವಿಚಿತ್ರ ಎಂದು...
ಹೇಗೋ ತಿಳಿಹೇಳಲಿ ನಿನಗೆ
ನನ್ನೆಲ್ಲ "ಮತ್ತೇನುಗಳನ್ನ"...
ಇದೇ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬಂದದ್ದು
ಮತ್ತೊಂದು ಸಂದೇಶ
"ಹಲೋ ಹೌ ಆರ್ ಯು"
ನೋಡಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಗೆ ನಕ್ಕೆ!..
ನಿನ್ನ ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ
ಮನಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು
ಅರಿಯಲು, ಅದಕನುವಾಗಲು
ನಿನ್ನ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸೋ ಗೆಳೆಯಾ...
"ಫೈನ್" ಎಂದು ಮಾರುತ್ತರಿಸಿದೆ!

Such is life...

2011-01-22T10:42:00.000-08:00

The trick is fore grounded
sooner than you comprehend
the hardcore realities of existence!

The flavours sway and the moods vary
Combatant becomes the timid
and the evader gets the finest fruit!

The struggles surface big
the solutions too, wrap quick
It’s a congenial win and lose risk!

Its the life of everyone of us
the beautiful and the barbaric…yes
such is the stunning zeal of life!

The naive influence!

2011-01-05T22:32:00.000-08:00

Its not a folly that elders quote the quotes with great experience and also the fact that we often quote these quotes and understand but seldom actually experience them on our own! One of such enlightenment occurred to me by a very…I should say ‘non significant’ personality today. The quote I recollected when I happened to experience this incident is a very simple quote which we all know. It is none other than “Ignorance is bliss”. Don’t we all know this? Yes! It’s the same one. But what made me actually ‘realize’ this?! Well let me share it.

By chance or by choice, various colours of life are attracting me these days. The colours do include bright-happy, dark and gloomy ones. Good or bad, they are simply thought provoking out of which some are timely, some unwanted and some speculative! Well, before I get into the other details, let me talk about this person called “Nagaraja”, the office boy at my organization. Nagaraja is an unknown, unnoticed and neglected person who hardly is visible and always busy with petty chores at office. A person to whom generally people call with a “hiss” and he attends them with concern and get their works done silently. Fortunately or unfortunately, neither did I care to know his name till date. However, today I had a little work and wanted “that” guy. It was then I realized that I hadn’t even bothered to know his name!

Luckily I saw him pass by and asked my colleague to call him. He called him with that ‘hiss’ sound which I liked least. He came to us with a smile. He had dressed in a clean uniform and looked neat with oiled and combed hair. His innocent smile and the confidence in his eyes was actually like a mockery at us who were all tensed with many things in mind. What captured my eyes as soon as he entered our cabin was his watch. People started starring at it and mockingly grinned at each other. It was a dark green coloured, plastic, ring like watch in which the ‘time’ can hardly be seen and which confronted with our professional timings and mannerisms both physically and psychologically. It was a lame watch which is sold at footpath that too for children’s play.

Thinking about his ‘time’ less watch made me feel happy for his tensionless and peaceful life. His smile and his interesting watch made me start a conversation with him. I asked him “what is your name?” with a blush he said “Nagaraja madam”. The all curious me, tried to intrigue about his watch and asked him, “nice watch nagaraja, where did you buy?”. To my surprise, he started blushing so much and his face sparkled with bright smile. He could not meet his eyes with mine. I was like “hello, what is going on! What is so special about that watch!” I asked him again, “What nagaraja, did anyone give you that watch?”, his blushing became more and with great difficulty he nodded saying “yes madam”. Well, his innocent blush, his spark in the eyes and bright smile in the face made me understand the story behind. It was actually a gift that he got from his beloved!

The amount of shyness he portrayed in his face and his happiness substantiated his sincere love towards his lady. His smile was so contagious that I almost forgot all my work and tension and a happy aura started filling around. I gave some files to him and asked him to place them in the destination for which he nodded with a smile again and left quickly.

What intrigued me and enlightened me at the same time was his innocence and love for his girl. He is an office boy with a petty salary, he doesn’t know how difficult it is to survive a family within this metropolitan city. He is too childish to gain even the materialistic ‘knowledge’ about lot many things in life. How hard can life treat him! But he doesn’t care about any of these things or in other words he is not even aware of them. He is in love, the pure and innocent form of love which many of us seize to even notice in life!

Well, he is at a loss on many things, starting from the knowledge, power, education, sophistication, money and more. Loss is a loss which I do not deny, whatever it is, he is so happy and contented in life! For a moment I felt ashamed on myself or I should say on ourselves, the so called ‘educated’ and ‘sophisticated’ people. The more we have, the more we gain, the more we crib about things around. It can be anything, I am generalizing today’s generation which is so busy running around multiple things and harsh about achieving ‘goals’ as what we call it, that we forget the delicacies, the intimacies of human relations.

The sophisticated scrutiny stretches to the point on analyzing too many things even while choosing a life partner or any other intimate relationships, which opposes to Nagaraja’s relationship that is beyond all these analysis and calculations. It is just pure love, a delicate love that surpasses the tensed area which I call the ‘urbane culture’. The love which is beyond all the calculations, a pure form of love which retains a naïve, capturing blush, happy feeling and that’s all!

The relationships and the amount of love generated by it is the reality attaining which can take us to reach the divinity. As Sri Sri Ravishankar quotes;

“’Perfection’ is availability of the Divine Love deep within us, of the wholeness of Love deep within us — undying, unshakeable, ever-growing Love deep within us”.

It was evident that, its not only about love but be it any issue in his life, Nagaraja would easily pass that phase without worrying too much on it. A pure love, the innocent happiness and a significant confidence to lead any situation smoothly in life, what else does one require to attain the sublime state?! This is what we learn by great saints, which we realize after reading and knowing a lot! But here is a man who is ‘unaware’ of any such knowledge around him and still leading the similar life that is close to supreme happiness?! This is where I felt, alas, yes, ignorance is bliss! Hmmm! I then came back to my regular office work, though I ‘passed a lot of time’ thinking about this person Nagaraja!

But of course! It is not easy as said, and I didn’t mean that all of us should stop gaining knowledge, or not be focused to achieve our goals and start living like Nagaraja, no! But, what I realized from him was, when such a person without any sorts of materialistic and intellectual belongings can lead a happy life. Why do we, who are moderately a step ahead in all respects when compared to him, analyze so much and crib or feel conceited about issues in life. As Sri Sri says;

“Life is nothing to be very serious about. Life is a ball in your hands to play with. Don’t hold on to the ball”.

Life is precious and blissful and we just need to explore it. We need to learn few, give few, compromise few and most importantly spread happiness by winning the life as it comes!

Well not bad! Nagaraja encouraged me to scrap so many lines! I am not sure how far I am right on this thought, do correct me if I am wrong. This did help me for sure and I hope it does for my friends too and with the same intent I planned to write this note! A note dedicated to Nagaraja, the happy, unnoticed, uncanny guy!

A Reply Poem

2010-12-26T00:16:00.000-08:00

Recently came across a poem by Christopher Marlowe called "Come live with me and be my love". Its a love poem written by him to his beloved.

It was a fun task given to me by a respected person to attempt writing a reply to Christopher Marlowe's poem in the present scenario! I just tried doing the same and it was absolutely good experience :) Here it goes:

(Read Christopher Marlowe's poem HERE and then read the following)

A reply to Christopher Marlowe's poem

The lovely valleys, hill and groves

The steepy woods that I adore

If you can show me such pleasures

Away from this concrete jungle my love

The reeking rush and the running crowd,

The engulfed pandemonium by the horrid hustle!

If we can heave out of this and fly to the melodious birds

And the shallow rivers that regales mind and rejuvenates love

I would like to come to thee and be thy love!

No matter the roses, the fragrance

The flowers or the kirtles embroidered!

No desirous on any finest gowns

Not the fair lined slippers or the amber studs

The essence begets in thy true love that crest

If thee sprinkle this and if it deepens our belonging

This does please me and make me move

I would then be delighted to live with thee and be thy love!

ಜೀವನ.ಕಾಂ!

2010-12-13T09:37:00.000-08:00

ಜೀವನದ ಪಯಣದ ಮಹತ್ತರ ಘಟ್ಟ
ಇತ್ತ ಕಾಡು ಅತ್ತ ಕತ್ತಲೆ ನಡುವೆ ಬಯಲ ಬೆತ್ತಲೆ!
ಕಡುಗಪ್ಪಿನ ಭಯಾನಕ… ಹಿತವಾದ ಮೌನ

ಹಚ್ಚಲೇ ಬೇಕಿನ್ನು ಸಪೂರದ ಸಣ್ಣ ಲಾಟೀನು
ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅರೆ...ಈತನಾರು!
ನಿರ್ಭಾರ ನಿರಾತಂಕ ನದಿಯ ಅಲೆಗಳ ಮೀಟುತಾ?!

ಆತನ ದೀಪ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಲಾಟೀನಿಗಿಂತ ಪ್ರಖರ!
ಮತ್ತವನ ಕನಸ ಕೊಂಡಿಗಳೂ ಸಹ!
ಸಾಕಷ್ಟು ದಿನ ಮರೆತಿದ್ದ ಹಾಡನ್ನು ಕನವರಿಸಿದ...

ಲಯ ತಾಳ ಜೀವ ಭಾವವೆಲ್ಲವೂ ಬೇರೆ
ಆದರೂ.. ಆ ಹಾಡು ಮನನಡುಗಿಸಿದರೂ.. ಸೆಳೆಯಿತು!
ನನ್ನದಲ್ಲದ ರಾಗ ನನಗಂದು ಹಿಡಿಸಿತ್ತು!!

ಮತ್ತೀಗ ದೀಪ ಲಾಟೀನೆರಡರ ಬೆಳಕು ವರ್ಣಮಯ..
ಆ ಬಣ್ಣ.. ಹಿತ ಅಹಿತಗಳ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರ!
ಸಂಯೋಜಕ.....ಸಂಕೀರ್ಣ.....ಸುಂದರ!

ಹೀಗೆ ಇಬ್ಬದಿಯ ಮನದ ತುಮುಲಗಳ
ಕನಸುಗಳ ಅನುಭವಿಸಿ ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದ ಕಲಿಸಿ
ನಗಿಸಿ ನಗುವುದೇ...ಈ ಜೀವನ!

The day that was…

2010-11-08T22:44:00.000-08:00

Cannot forget that moment;

When the sip of the coffee shared our visions

When our coyness damasked a bright smile on our faces

The symposium that substantiated a similar wavelength

And the innocent smile that lit up on your face when we shook hands

Now the search has come to an end, with a new hope and desire

To start a vivid and colourful journey together in this life

Which takes us to the reach of alluring pinnacles

Which accomplishes our dreams and augments belongingness

With love, trust, care and passion for each other

This is a sweet new commitment for the rest of my life

And I would hope assure you the best way I can

That I would be a part of your life in every other concern

By the same feel, I would again say, as I did the other day

Welcome to my tiny little life………!

ಕಾನ್ಫೆರೆನ್ಸ್ ರೂಂನಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀ...

2010-10-08T23:09:00.000-07:00

ಅಂದು ನಮ್ಮ ಆಫೀಸ್ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಒಂದು 'ಮುಖ್ಯ' ದಿನ. ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯಮ ಪ್ರಮಾಣದ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪೆನಿಯು ಒಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವಿದೇಶೀ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕಂಪನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೈಕುಲುಕಿತ್ತು. ಎರಡೂ ಕಂಪನಿಗಳೂ ಸೇರಿ ವಿಧ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾತ್ರವೂ ಒಂದಷ್ಟಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯೂ ಇತ್ತು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಿಂದ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲು ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಹಂತಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಲು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಟೀಮ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಿ ತರಬೇತಿ ನೀಡಲು ಸ್ವತಃ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಿಂದ ಓರ್ವ ಅನುಭವೀ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬರಲಿದ್ದ. ಆತನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೊಸವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಸಂತಸ, ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮೂಡಿತ್ತು. ಆ ಹೊರ ದೇಶೀ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ದಿನ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆವು. ಲಿಫ್ಟಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಕ್ಷಣ ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡ ರಂಗೋಲಿ ಮತ್ತು ದೀಪ. ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಯಾವುದೇ ವಿದೇಶೀ ಅಥಿತಿಯರಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ವಾಗತ.

ಸುಮಾರು ೧೦ ಘಂಟೆ ಮತ್ತು ಈತ ನೈಲ್ ಆನ್ ದಿ ಡಾಟ್ ಹಾಜರಿದ್ದ. ಕೆಂಪು ದೇಹದ, ಎತ್ತರದ ಮೈಕಟ್ಟು, ಸುಮಾರು ೬೦ ರ ಪ್ರಾಯ. ಔಪಚಾರಿಕ ಶೇಕ್ ಹ್ಯಾಂಡ್, ನಗು ಎರಡು ಮಾತಿನ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಯಿತು ಈತನ ಮಾತು. ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆದಿರುವ ಈತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತನ್ನ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ, ಅತ್ಯಂತ ಅನುಭವವಿರುವ, ಜ್ಞಾನ ಪಡೆದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ಅವರ ಬಗೆಗಿನ ಗೌರವ ಇಮ್ಮಡಿಸಿತು.

ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದ ನಾವು ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿರಾಮವನ್ನು ಪಡೆದೆವು. ಆತನೊಂದಿಗಿನ ಚಹಾ ಸಮಯದ ಮಾತುಕತೆಯ ನಡುವೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದು ಚೀನೀ ದೇಶದ 'ವಿಚಿತ್ರ' ಲಕ್ಷಣಗಳ ಕುರಿತ ಪಟ್ಟಿ. ಆತ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವನ್ನು ರಸಭರಿತವಾಗಿ ಕಳೆಕಟ್ಟಿ ಹೇಳುವುದು, ಮತ್ತದಕನುವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ ನ ಕೆಲವರು ತಾಳ ಹಾಕಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಾತನಾಡುವುದು. ಅರೆ! ಒಬ್ಬರ ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ? ಈತ ಇಂಥ ಮೇಧಾವಿ, ಇವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಅದು ಇಂತಹ ಅಫಿಶಿಯಲ್ ಮೀಟ್ ನಲ್ಲಿ! ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಯ ಸಮಯ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡಿತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ್ನೂ ಆತ ಪದೇ ಪದೇ ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಚೀನಾವನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ವ್ಯಂಗ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲ ನಿಜವೋ ಸುಳ್ಳೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ವರ್ಣನೀಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹೇಯಕರ!

ಈ ಬಾರಿ ಆತನ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದು ಅಮೇರಿಕ! ಅಂತಹ ಪ್ರಬಲ ದೇಶವು ಲವಲೇಶವೂ ತರುಮಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಈತನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ವೆನ್ಶನಲ್ ಐಡಿಯೋಲೋಜಿ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಿಸಿದೆ. ನಂತರ ಪ್ರಾರಂಭವಾದದ್ದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಇದೇ ರೀತಿಯ 'ಗುಣಗಾನ'! ಛೆ! ಏನಿದು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹೊಳೆದದ್ದು ಈತ ಒಬ್ಬ ರೇಸಿಸ್ಟ್ ಎಂದು. ಆತನಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಹೊರತಾಗಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ, ಅದರಲ್ಲೂ ಏಷಿಯಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳೂ ತುಚ್ಚ ಮತ್ತು ನಿಕೃಷ್ಟ. ಅದೇ ಹಳೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮೈಂಡ್ ಸೆಟ್.

ವಿಷಯ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದು ಭಾರತದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ. ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣ, ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮಾಲಿನ್ಯ, ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ, ಕೋಮುಗಲಭೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ತರೇವಾರಿ ವಿಷಯಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಆತನ ಕೊಂಕು ನುಡಿಗಳು! ಒಮ್ಮೆ ಆತ, "Why cant Indians follow rules like Europeans" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಜೋರಾಗಿ ನಗತೊಡಗಿದ. ಪೇಚಾದ ನನ್ನ ಮುಖ ಏನನೋ ಹೇಳಲು ಹೊರಟರೂ ಅದು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲದುದಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಶಪಿಸಿದೆ. ಇಷ್ಟೇ ಸಾಲದು ಎಂದು ನನ್ನ ಟೀಮ್ ನ ಜೊತೆಗಾರರು, ಇದಕ್ಕೂ ಅವರೊಡನೆ ಸೇರಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ವಿರುದ್ಧವೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಅರೆಕ್ಷಣ 'ಇಲ್ಲೆನಾಗುತ್ತಿದೆ' ಎಂಬ ಪರಿಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲದಾಯಿತು.

ಅವರ ಕೆಲಸ ನಡೆಯಲು ಜನ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಇಳಿದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆಯೇ ಅನಿಸಿತು. ಆತ ಈ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದ ಬಗೆಗಿನ ಕೊಂಕಿನ ಲೇವಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕಿವರು ನಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಕಂಡು ಆತ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅರಿಯದೆ ಹೋದರೆ! ಅಥವಾ ಅರಿತರೂ ಅದು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ನಿರ್ವಿಣ್ಣತೆಯೇ! ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಆ ಹೊರದೇಶದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ ನ ಜನರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿರಸ್ಕಾರ ಹುಟ್ಟಿತು. ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಆತನಿಗೆ ನೀನೆ ಸರಿ, ನೀನೆ ರಾಜ ಎಂದು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊರುವುದೇ!?

ಆತ ಇಷ್ಟು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು, ನಾವು ಗುಲಾಮರಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಲು ಕಾರಣವೇನು?! ಎಲ್ಲ ಕಂಪನಿಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೇನೆ?! ನಮ್ಮ ನಾಯಕರು ಅವರ ಸ್ವಾರ್ಥಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಜನರು ಅವರದ್ದೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದುದರ ಕೊಡುಗೆಯಿರಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಳಜಿಯಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ! ಇವೆಲ್ಲ ಅನಿವಾರ್ಯವೆನ್ನುವಷ್ಟು ಬೆಳವಣಿಗೆ!

ನನ್ನ ತಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯೂ ತಿರುಗ ಹತ್ತಿದೆ ಎನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಹಿಂದಕ್ಕೆ, ಚರಿತ್ರೆಯೆಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ಮತ್ತೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಛಾಯೆಯತ್ತ! ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಈ ಅನಿವಾರ್ಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಏನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಬಹುದು? ಜಾಗತೀಕರಣದ ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತೊಂದು ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ?!.....ಕಾನ್ಫೆರನ್ಸ್ ರೂಂನ ಮೂಲೆಯ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು!

ಹೀಗೆ ನಾನು-ನೀನು

2010-09-23T23:08:00.000-07:00

ನೀನು ಕರೆದಾಗ ಓ ಎನಬೇಕು

ನಿನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ನಾ ನಗಬೇಕು

ನಿನ್ನ ನೋಟದ ಬಾಣಕೆ ಕರಗಿ

ನಾ ನೀರಾಗಬೇಕು!

ಕಾದ ನೊರೆವಾಲ ಕಾಫಿ ಕಪ್ಪು

ನಿನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು ನಗೆ ಬೀರಿ

ದಿನದ ದಣಿವೆಲ್ಲಾ ಮಣಿವಂತೆ

ತಣಿವಂತೆ ಮಾತಾಡಬೇಕು!

ತುಟಿ ಬಿರಿಯುವಷ್ಟು ಮಾತು ನಗು ಹರಟೆ

ನನ್ನ ಬಾಳ ಪಯಣದ ಆಸೆ ಕನಸುಗಳ

ನಿನ್ನಾಳದ ಕಂಗಳ ನಡುವೆ ತೆರವುಗೊಳಿಸಬೇಕು

ನಿನ್ನ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅವೆಲ್ಲ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳಬೇಕು!

ನಿನ್ನಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಅರಿತು ಅದಕನುವಾಗಬೇಕು

ನಿನ್ನಿಚ್ಛೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲ ನಿಜವಾಗಬೇಕು

ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಬಾಳರ್ಥವರಿಯಬೇಕು

ಮತ್ತೆ, ಹೀಗೆಲ್ಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಡೆಯಬೇಕು!

To a (un)known friend

2010-09-10T01:51:00.000-07:00

I do not know you yet know a lot
I feel good when I talk to you
You make me think, you make me smile
You give me a reason to envisage

We have common interests which grows our rapport
Every day I talk to you, we exchange our thoughts
I recall our arguments, just to introspect on self
No clues what you feel but I have learnt a lot

Do not know if we ever meet
However my friend here is my greet
Thank you for this friendship
Which of course is unique

'ಇಜ್ಜೋಡು' ಮತ್ತು 'ಸುಚಿತ್ರ' - ಒಂದು ವೀಕ್ ಎಂಡ್ ಅನುಭವ

2010-09-03T21:25:00.000-07:00

ಮತ್ತೊಂದು ಸೋಮಾರಿ ವಾರಾಂತ್ಯ ಮತ್ತು ನಾನು, ಕೇಳಬೇಕೆ! ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ರುಚಿಕರ ಅಡುಗೆ ಸವಿದು, ಟಿವಿ ನೋಡಹತ್ತಿದ್ದೇ, ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ದೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಸರಿ, ಮತ್ತೆಂತಹ ರಾಜಕಾರಣ ಎಂದು ಮಲಗಿದೆ. ಪವರ್ ಕಟ್ ಆಗಿದೆ, ಬಾಗಿಲು ಧಡ ಧಡ ಯಾರೋ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರೂ? ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ನಾನಿನ್ನೇನು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಬೇಕು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ "ಸಂಯೂ" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು. ಉಸ್ಸಪ್ಪ! ಇದು ಕನಸು ಎಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡೆ. "ಅಪ್ಪ 'ಇಜ್ಜೋಡು' ಗೆ ಹೋಗ್ತಿದಾರೆ ನೀನೂ ಹೋಗ್ತಿಯಾ?" ಅಂದರು. ಸಾಕಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾದು, ನೋಡಲಾಗದ ಸಿನಿಮಾ ಈಗ ಮತ್ತೆ 'ಸುಚಿತ್ರಾ'ನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಇದ್ದ ಕಾರಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ತಕ್ಷಣ ತಯಾರಾದೆ. ಭೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಡಿ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಸುಚಿತ್ರಾಗೆ ಹೊರಟೆವು.

ಮೆಂಟಲ್ ಮಂಜ, ಚಂಕಾಯ್ಸಿ ಚಿಂದಿ ಉಡಾಯ್ಸಿ, ಇದ್ರೆ ಗೋಪಿ ಬಿದ್ರೆ ಪಾಪಿ, ಪಟ್ರೆ ಲೌಸ್ ಪದ್ಮ (ಅಬ್ಬಾ!) ಇಂತಹ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ಸಿನೆಮಾಗಳು, ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಒಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುವ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ, ಮತ್ತೆ ಮುಂಗಾರು, ಮಳೆಯಲಿ ಜೊತೆಯಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ! ಈ ವಾತಾವರಣದ ನಡುವೆ ಸದಭಿರುಚಿಯ, ಕಲಾತ್ಮಕವಾದ ಮತ್ತು ಔದ್ದೇಶಿಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯವು! ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವವರಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪುರಸ್ಕೃತ ಎಂ.ಎಸ್ ಸತ್ಯು ಒಬ್ಬರು. ಇವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ಇಜ್ಜೋಡು ಚಿತ್ರ ತಪ್ಪಿಸಲಸಾಧ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ!

ಇಜ್ಜೋಡು...

ಆನಂದರ 'ನಾ ಕೊಂದ ಹುಡುಗಿ' ಎಂಬ ಕಥೆಯನ್ನು ಆಕರವಾಗಿರಿಸಿ ಈ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು, ಅದರ ಕರಾಳತೆಯ ಕಿಂಚಿತ್ ಅರಿವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ದೈವೀಕ ಎಂದು ನಂಬುವ ಮುಗ್ಧ ಮಾನಿನಿಯರ ಬದುಕನ್ನು ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿಸಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಅನೇಕ ಗಂಭೀರ ಒಳಸುಳಿಗಳು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಚಿತ್ರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಷ್ಟು ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆಯೇ, ಅದರ ಮಹತ್ತರ ಉದ್ದೇಶಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಖರವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿತವಾಗಿವೆಯೇ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯವಾದರೂ, ಗಾಂಧೀ ನಗರದ ಇತರ ಬೇಕಾರ್ ಸಿನೆಮಾಗಳಿಗಿಂತ ಸಾಕಷ್ಟು ಭೇಷಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಸಿನೆಮಾದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನವೀನ ಪ್ರಾಕಾರದ ನೃತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದು ಪ್ರಾಚೀನತೆ ಮತ್ತು ನಾವೀನ್ಯತೆಯ ವೈರುದ್ಧ್ಯ ಬಿಂಬಿಸುವ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಹಾಗೂ ಎಂಟರ್ ಟೈನ್ ಮೆಂಟ್ ಆಗಿದೆ. ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಹೀಗಿದೆ: ಆನಂದ (ಅನಿರುದ್ಧ) ಒಬ್ಬ ಫೋಟೋ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್. ದೇಶ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಹಳೆಯ, ಪಾಳುಬಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಶಿಲ್ಪಕಲಾ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಜೀಪ್ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಒಬ್ಬನ ಸಹಾಯದ ಮೂಲಕ ಆ ಊರಿನ ಪಟೇಲನ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

ಆ ಪಟೇಲನ ಮಗಳು ಚೆನ್ನಿ (ಮೀರಾ ಜಾಸ್ಮಿನ್). ಇವಳ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮೋಹಕತೆ, ಸೌಮ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಆನಂದ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಬಗೆಗಿನ ಅದೇ ಆಕರ್ಷಣೆ ಅವನನ್ನು ಭ್ರಾಂತಿಗೊಳಿಸಿ ಪದೇ ಪದೇ ಅವಳನ್ನೇ ಸ್ಮರಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆಂದರೆ, ಆತ ಹೋದಲೆಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ, ಮಾತಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ, ಆ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಚ್ಚನಿಂದ ಮತ್ತು ಅನೇಕರಿಂದ ಅವಳ ಬಗೆಗಿನ ಏನೋ ಮಾರ್ಮಿಕ ವಿಚಾರವಡಗಿದೆ ಎಂದು ಕುತೂಹಲನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಚೆನ್ನಿಯೊಡನೆ ಸ್ನೇಹ, ಮಾತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಆಕೆಯಿಂದಲೇ ಊರಿನ ಹುಚ್ಚನ ಕಥೆಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹುಚ್ಚ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯೋಧ, ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಕೆಂಪಿ, ಸುಂದರಿ. ಮದುವೆಯಾದ ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಆತನಿಗೆ ಸೈನ್ಯದಿಂದ ಬುಲಾವ್ ಬಂದು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಲ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಆತ ವಿಧಿ ವಶನಾಗಿರುವುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕಾಲಾಯುಗತ ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಕೆಂಪಿ ತನ್ನನ್ನು ಮೋಹಿಸಿದ್ದ, ತನಗಿಂತಲೂ ಕಿರಿಯನಾದವನನ್ನು ಊರ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದಲೇ ವರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೆಲ ಕಾಲದ ನಂತರ ಕೆಂಪಿ ತುಂಬು ಗರ್ಭಿಣಿ, ಆಗ ಈ ಯೋಧ ಮರಳಿ ಬರಬೇಕೆ! ಕೆಂಪಿಯ ವಿಷಯವರಿತು ಆಘಾತಗೊಂಡು ಅರೆ ಹುಚ್ಚನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದ ಆನಂದ ಆ ಹುಚ್ಚನ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕ ಪಡುತ್ತಾನೆ.

ಹೀಗೆ ದಿನ ಕಳೆಯಲು, ಒಮ್ಮೆ ಆನಂದನಿಗೆ ಚೆನ್ನಿಯ ಬಗೆಗಿನ, ಆತನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಡಿದ್ದ ಮರ್ಮ ಬಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಚೆನ್ನಿ ಒಬ್ಬ ದೇವದಾಸಿ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಊರ ಶಾಂತಿ ಉಳಿಸಲು ಪಟೇಲ ತನ್ನ ಮಗಳು ಚೆನ್ನಿಯನ್ನೇ 'ಬಸವಿ' ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಚೆನ್ನಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಇದು ದೇವರ ಕೆಲಸ ಎಂದೇ ನಂಬಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬದುಕಿರುತ್ತಾಳೆ. ಈ ವಿಷಯವರಿತ ಆನಂದ ಖೇದನಾಗಿ, ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಜರುಗುತ್ತಿರುವುದು ದೌರ್ಜನ್ಯವೆಂದೂ, ಅದು ಅಂಧತ್ವ, ಶೋಷಣೆ ಎಂದೂ ಆಕೆಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಯ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಒಡೆದು ಚೂರು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಚೆನ್ನಿಗೆ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯವೆಲ್ಲ ನಿಕೃಷ್ಟ ಎಂದು ತತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆನಂದ ಚೆನ್ನಿಗೆ, ಕೆಂಪಿಯಂತೆ ತಾನೂ ಹೊಸ ಬಾಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಚೆನ್ನಿ ಆನಂದನಿಂದಲೇ ಆ ಹೊಸ ಬಾಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಆನಂದನಿಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗದು ಎಂಬುದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಿ ಆತ್ಮ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆನಂದ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಉಳಿದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಆನಂದನ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದ ನುಡಿದಂತೆ ನಡೆಯುವುದು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಠಿಣ ಎಂಬುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಧರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಚೆನ್ನಿಯ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಮುರಿದು, ಆಕೆಯ ಮುಗ್ಧತೆ ಒಡೆದು ಚೂರಾದಾಗ ಅವಳಿಗಾದ ಆಘಾತ ತಡೆಯಲಾಗದು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟು ಹಿರಿಯದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಸನ್ನಿವೇಶ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಂಪಿಯ ಮದುವೆಗೆ ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಆ ಊರ ಹುಡುಗ, ಕೆಂಪಿಗಿಂತಲೂ ಕಿರಿಯವ ಆಕೆಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚು ವೈಚಾರಿಕತೆಯುಳ್ಳ, ವಿದ್ಯೆಯುಳ್ಳ, ನಗರದವನಾದ ಆನಂದನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದು! ಇವೆಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸ್ಥಿತಿ-ಮಿತಿ, ಕ್ಯಾಪಿಟಲಿಸ್ಟ್ ಗಳಾದ ನಗರದವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಗ್ಧರಿಗಿಂತ ಸಂಕುಚಿತ ಮನೋಭಾವದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ, ಚಿತ್ರವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದು: ಗೊಡ್ಡು ಸಂಪ್ರದಾಯ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು, ಮನಸ್ಸಿನ ನಂಬಿಕೆ – ನಿರ್ಧಾರ - ದ್ವಂದ್ವಗಳ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ, ಬಡವರ ಪರ ದನಿಯೆತ್ತುವ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ವಾದ, ಹೊಸ ಚಿಗುರು- ಹಳೆ ಬೇರಿನ ಮೇಳೈಕೆ, ಸ್ತ್ರೀವಾದದ ಸವರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಸ್ಥಳಗಳು ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣು!

ಸುಚಿತ್ರಾ ಫಿಲಂ ಸೊಸೈಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ನಡೆಯುವಂತೆ ಚಿತ್ರೋತ್ತರ ಚರ್ಚೆಯಿತ್ತು. ಸತ್ಯು ಅವರ ಜೊತೆಗಿನ ಮುಲಾಕಾತ್ ನ ಭಾಗ್ಯ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು. ಸಿನಿಮಾದ ಚರ್ಚೆಯಿಂದಲೇ ತಿಳಿದದ್ದು, ‘ಇಜ್ಜೋಡು’ ಎಂದರೆ ಜೋಡಿಯಾಗದೆ ಇರುವುದು ಎಂದು. ಇದು ಆನಂದ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಿಯ ಇಜ್ಜೋಡಿನ ಕಥೆ. ಇಜ್ಜೋಡು ಎಂಬ ಪದ ವಿ.ಕೃ ಗೋಕಾಕರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸತ್ಯು ಸರ್ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯಿತು.

ಸಿನಿಮಾ ಬಗೆಗಿನ ಚರ್ಚೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದಿತ್ತು. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಸತ್ಯು ಸರ್ ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಸಿನೆಮಟೋಗ್ರಾಫೆರ್ ಭಾಸ್ಕರ್ ರವರು. ಸರಳ, ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವದ ಅವರು ತುಂಬು ನಗೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಜ್ಞಾನ ಅನುಭವಗಳು, ಅವರ ಹಾವಭಾವಗಳಿಂದಲೇ ಬಿಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು. (ಭಾಸ್ಕರ್ ಸರ್, ಸಾಧ್ಯವಾದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೊಮ್ಮೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಹಂಬಲ).
ಅಂತು, 'ಇಜ್ಜೋಡು' ಮತ್ತು 'ಸುಚಿತ್ರ' ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ವೀಕ್ ಎಂಡ್ ಅನ್ನು ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನ!

ತಂಗಿಗೊಂದು ಮಾತು...

2010-07-15T02:53:00.000-07:00

ಜನುಮ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ನಿನಗೆ
ಹದಿನೆಂಟರ ಹರೆಯದ ಹೆಣ್ಣಾದೆಯೆಂಬ ಸಂತಸ ನಮಗೆ

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚಿನ ಕೂಸಾದ
ಸುಗುಣೆ, ಸಂಪ್ರೀತೆಯಾದ ನಿನಗೆ
ನನ್ನೀ ಹರಕೆ, ಆಶೀರ್ವಾದ
ಬಾಳು ನೂರ್ಕಾಲ ಸಂತಸದಿ ಹೀಗೆ

ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಂಗಳಿಗೆ ಹಾಡಿದ್ದೆ
ನೆನಪಿದೆಯೇ ಜೋಗುಳ ಅಂದು
ಹದಿನೆಂಟು ವರುಷದಿಂದದೇ ಹರುಷ
ನೀತಂದೆ ಇಂದೂ

ಆನಂದ ಆಕ್ರಂದ, ಉಲ್ಲಾಸ ಉದಾಸ
ಎಲ್ಲಕೂ ಆದೆ ನೀ ಎಂದೂ ಜೊತೆಗಾತಿ
ನಿನಗಿದೋ ಈ ಹಿರಿಯಕ್ಕನ
ಸಲುಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಗೆಳತಿ

ದಿಗಂತದೆಡೆಗೆ...

2010-07-15T02:13:00.000-07:00

ಅದೆಂತಹ ಅಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ಶಕ್ತಿ
ಒಲ್ಲೆನೆಂದರೂ, ಕಡೆಗೊಂದು ದಿನ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದೆ
ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿ ಬಂದು ಕೂತಾಗ
ನೋಡದೇ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದೆ
ಬೇಡವಾಗಿತ್ತು ಅಂದು ಆ ನೋಟ

ಮತ್ತೀಗ, ಅರೆ! ಎಲ್ಲಿ?
ಅದೇ ಹಕ್ಕಿ, ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರಿದೆ
ನಿಲುಕಿಗೂ ಸಿಗದಂತೆ
ಮತ್ತೆಂದೂ ತಿರುಗಿ ಬಾರದಂತೆ
ತಿರುಗಿನೋಡದಂತೆ
ದೂರ ತೀರ ದಿಗಂತದೆಡೆಗೆ

(BA ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬರೆದದ್ದು)

ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕಾವ್ಯದ ‘ಸಂದರ್ಭಾಧಾರಿತ ಭಾವ’ - ಒಂದು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ

2010-07-07T03:45:00.000-07:00

"ಎನ್ನ ಪಾಡೆನಗಿರಲಿ ಅದರ ಹಾಡನ್ನಷ್ಟೆ ನೀಡುವೆ ರಸಿಕ ನಿನಗೆ...", ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಈ ಸಾಲುಗಳು ಜನಪ್ರಿಯ ಅಮೆರಿಕನ್ ಕವಿ ರಾಬರ್ಟ್ ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಗೆ ಅತಿ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಈತ ಆಧುನಿಕ ಕವಿಗಳಾದ ಟಿ. ಎಸ್. ಎಲಿಯಟ್, ಎರ್ಜಾ ಪೌಂಡ್ ರವರ ಸಮಕಾಲೀನರಾಗಿದ್ದರೂ ಆಧುನಿಕ ಹಾಗೂ ಟ್ರೆಡಿಶನಲ್ ಕಾವ್ಯದ ಮಿಳಿತದಿಂದ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ವಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವೂ ಹಾಗೂ ವಿಷಾದದಿಂದ ಕೂಡಿದುದೂ ಆಗಿತ್ತು. ಬಹುಷಃ ಅವರ ಇದೇ ಅನುಭವಸಿರಿಯು, "ಅನುಭವದ ಪಾಲೊಳು ವಿಚಾರ ಮಂಥನವಾಗೆ ಜನಿಯಿಕುಂ ಜ್ಞಾನ ನವನೀತವದೆ ಸುಖದಂ" ಎಂಬಂತೆ ಅನುಭವದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅನುಭಾವತೆಯ ಅವಲೋಕನ ಸೇರಿದರೆ ಉಂಟಾಗುವ ಚಮತ್ಕಾರವೇ ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕಾವ್ಯ! ಇದೇ ಕಾವ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಅವರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಪುಲಿಟ್ಜ್ಯರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿದೆ.

ಇನ್ನು ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕಾವ್ಯದೆಡೆಗೆ ವಿಹರಿಸೋಣ. ಇವರ ಕಾವ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ಕಲೆಗೆ ದನಿಕೊಡಿಸುವ, ಜೀವಂತವಾಗಿಸುವ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲ ಓದಿಗೆ ಅತಿ ಸರಳವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಇವರ ಬರಹಗಳು, ಆಂತರ್ಯದ ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡಿದಾಗ, ಬಾಳಿನರ್ಥದ ವೇದಾಂತ, ತಾತ್ವಿಕತೆಗಳ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುವ ಆಳ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕಾವ್ಯದ ಮತ್ತೊಂದು ಕೌತುಕ, ಅವರ ಪದ್ಯಗಳ 'ಓಪನ್ ಎನ್ ಡೆಡ್ ನೆಸ್ಸ್' ಅಥವಾ ನಾನಾ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಸಾಧ್ಯತೆ. ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನೇ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯವು ‘ಕಾನ್ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬೇಸ್ಡ್’, ಅಂದರೆ ಸಂದರ್ಭಾನುಸಾರವಾಗಿ ಹಾಗೂ ವಿಷಯಾಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ಮೇಲ್ನುಡಿಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಲು ಒಂದೆರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ: ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ “Stopping by the Woods on a Snowy Evening” ಹಾಗೂ “Desert Places”. ಈ ಎರಡೂ ಪದ್ಯಗಳೂ ಒಂದೇ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ. ಎರಡೂ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ರಚಿತವಾಗಿದ್ದು, ಎರಡರಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ವಿಧವಾದ ನಿಶ್ಚಲತೆ, ಚಳಿಗಾಲದ ಸಂಜೆಗತ್ತಲು ಹಾಗೂ ಹಿಮದ ಸನ್ನಿವೇಶ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕುತೂಹಲವೆಂದರೆ ಅದೆರಡೂ ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಭಾವಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಒಂದೇ ವಾತಾವರಣ, ಒಂದೇ ದೃಶ್ಯ ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ, ಭಾವನೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾವ್ಯದ ಸ್ವಭಾವತಃ ಬಹುರೂಪ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಎಲ್ಲೆ ಇರದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

“Stopping by the Woods” ಪದ್ಯವು ಚಳಿಗಾಲದ ಹಿಮಭರಿತ ಸಂಜೆಗತ್ತಲಿನ, ಕಾಡದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕುದುರೆಯನೇರಿದ ದಾರಿಹೋಕ (ಕವಿ) ನೊಬ್ಬ ನಡುವೆ ಕಂಡ ಕಾಡನ್ನು, ಅದರ ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ರಮಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಹಿಮದಿಂದ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ಆ ಕಾಡು ಯಾರದೆಂಬುದನ್ನು ಆತ ಅರಿತಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಗೊಂಡಾರಣ್ಯ ಮತ್ತು ಮಂಜಿನಿಂದ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಸರೋವರದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ, ತನ್ನ ಕುದುರೆಯೇನೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ. ಅದ್ಭುತವಾದ, ಮಾರ್ಮಿಕವಾದ, ಸೆಳೆಯುವ ಆ ಕಾಡನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಹೊಳೆಯುವುದು ತನ್ನ ಲೌಕಿಕ ಬದುಕಿನ
ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು. "Miles to go before I sleep, miles to go before I sleep”, ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಪದ್ಯವನ್ನು ಕೂಲಂಕುಶವಾಗಿ ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ, ಕವಿ ಕಂಡ ಕಾಡು ಜೀವನದಾಚೆಯ, ಪರಲೋಕವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಕವಿಯನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಅಭಿಲಾಷೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಸಮಾಜದ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಕಂಡು, ಇವನ ಮನದಿಂಗಿತವು ಎಲ್ಲಿ ನಗೆಪಾಟಲಾಗುವುದೋ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮರಣದ ಭಾವಾತೀತ ಅನುಭವ, ಆ ಚಿರನಿದ್ರೆ, ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿದರೂ, ತನಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು ನೆನಪಾಗಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಾನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ ಎಂದರಿತು, ಹೊರಡಲೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಧೃಡ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅನಿಸಿಕೆ ಆತನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ, ಸಂತಸದ ಬದುಕನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಆಶಯ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಈ ಪದ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದರೆ, ಸುಖದ, ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನಗಳ, ಪಲಾಯನವಾದದ ಬದುಕನ್ನು ಕವಿ ಆಶಿಸಿದರೂ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿ ಛಲದಿಂದ ಬದುಕಿನ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪರಿಯ, 'ದೃಷ್ಟಿಯಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿ' ಎಂಬಂತೆ ಚಿತ್ರಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನದು.

“Desert Places” ನ ನಿರ್ವಿಣ್ಣತೆ, ಭೀಕರತೆಗಳು ಪ್ರಾರಂಭಗೊಳ್ಳುವುದು ಸಹ ಅದೇ ಚಳಿಗಾಲದ ಹಿಮ ಸಂಜೆಯಿಂದಲೇ. ಚಳಿಗಾಲದ ಹಿಮಭರಿತ ಸಂಜೆಗತ್ತಲು, ಕಾಡದಾರಿ. ದಾರಿಹೋಕ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನೆಲವೆಲ್ಲಾ ಹಿಮದಿಂದ ಆವೃತಗೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳು, ಆ ದಿಮ್ಮಿಗಳ ನಡುನಡುವೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಕಳೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳ ಗೂಡುಗಳೊಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ದಾರಿಹೋಕ ತಾನೊಬ್ಬೊಂಟಿಗ. ಆ ನಿರ್ಜನತೆ, ನಿಶ್ಚಲ ಕಾಡು, ಬಿಳಿ ಹಿಮ ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಕವಿ ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲಾ ದುಗುಡ, ಶೂನ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಖಿನ್ನತೆ. ತನ್ನ ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ದುಃಖಿತನಾದ ಕವಿ ಅದನ್ನೇ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಈ ಭಯಾನಕ ಪರಿಸರ ತನ್ನನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಲಾರದು ಏಕೆಂದರೆ ಭಯಪಡಲು ತನ್ನದೇ ಆದ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಮರುಭೂಮಿ ಸ್ಥಳಗಳಿವೆ" ಎಂದು ನುಡಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಕವನವು ಕವಿಯ ಋಣಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿಯು ಆ ಭಯಗ್ರಸ್ಥ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಭಯದ ಭ್ರಮೆಗೊಳಗಾದರೂ ಭಯಪಡಲಾರ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ಒಳಗಣ ಮಾನಸಿಕ ನೋವು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಒಂಟಿತನ, ಹತಾಶೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದು. ಕವಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ತನ್ನ ಮಾನಸ ಸರೋವರವು ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಒಣ ಮರುಭೂಮಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು. ಇದರಿಂದ ನಾವು ಮನಶಾಸ್ತ್ರದ ಒಳಸುಳಿಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳು ಮನಸಿನ ಮೇಲೆ ಬೀರುವ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ಅರಿಯಬಹುದು. ಘಾಸಿಗೊಂಡ ಮನಸಿನ ಆಂತರಿಕ ಕಂಪನಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂವೇದನಾಶೀಲವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕಲಾತ್ಮಕತೆಯ ಪ್ರತೀಕ.

ನಮ್ಮ ನೋಟ, ವಿಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಅನುಭವದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡು ಪದ್ಯಗಳು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿವೆ. ಇದೇ ಪ್ರಸಂಗ ಹಾಗೂ ಅನುಭವಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ನೆನಪಾದುದು ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಈ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು; "ಬಿದಿಗಿ ಚಂದ್ರನ ಚೊಗಚಿ ನಗಿ ಹೂ...." ಮತ್ತು " ಹುಣ್ಣಿಮಿ ಚಂದಿರನ ಹೆಣ ಬಂತು ಮುಗಿಲಾಗ ತೇಲುತಾ ಹಗಲಾ....". ಎರಡರಲ್ಲೂ ಕವಿ ಕಂಡದ್ದು ಚಂದ್ರನನ್ನೇ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಸಂದರ್ಭ, ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯದಾಗಿತ್ತು!

ಹೀಗೆ ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ನ ಕವಿತೆಯು ಸಂಧರ್ಭಾಧಾರಿತ ಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹತಾಶೆಯ, ಆಶೆ-ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ತುಡಿತದಿಂದ ಈಜುತ್ತದೆ. ಈತನ ಮತ್ತೊಂದು ಅತ್ಯಂತ ಚಮತ್ಕಾರೀ ಪದ್ಯವೆಂದರೆ, “Dust of Snow”. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಕಾಣುವ, ಎಂಟೇ ಸಾಲಿನ ಅತಿ ಚಿಕ್ಕ ಪದ್ಯ. ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲೂ ಕವಿ ದುಃಖವನ್ನು (ಅಥವಾ ಸಾವನ್ನು) ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಹೊಸ ಹುರುಪನ್ನು, ಮರುಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯ ತನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕಾವ್ಯಧಾರೆಯ ರಸವಾಗಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವೀ ಕವಿಗಳಲ್ಲಿ ಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಒಬ್ಬನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅನುಭವ - ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾಂಕೇತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮಾವಿಧಾನಗಳ ಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅನಿಸಿಕೆ

2010-06-04T23:24:00.000-07:00

ಯಾಕೆ ಏನೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ!
ಸರಿ ತಪ್ಪು ಏನೂ ತಿಳಿಯದು ಈ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ
ಮನಸಿಗೆ ಈ ಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನ
ತುಂಬಿದವರಾರು?

ನೀ ನನ್ನ ಹಾಗೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ
ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನಾವಲ್ಲದ ಹಾಗೆ
ಆಗಸದಿ ಹಾರುವ ಚಿಟ್ಟೆಯಾದ ಹಾಗೆ

ನನ್ನ ಭಾವನೆಗೆ ನೀ ಉಸಿರಾದ ಹಾಗೆ
ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ನಾ ಮೂರ್ತವಾದ ಹಾಗೆ
ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿದ ಹಾಗೆ
ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದ ಪ್ರೇಮ ಜ್ಯೋತಿ ಬೆಳಗಿದ ಹಾಗೆ

ಹೌದು! ಇದು ಸ್ವಮುಗ್ಧ ಪ್ರಪಂಚ
ತಿಳಿದು ತಿಳಿದೂ ಕಟ್ಟಿದ ಕಲ್ಪನಾಲೋಕ
ಇದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಅರಸರು
ಮತ್ತಿದು ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಯಕ್ತಿಕ ಆಸ್ತಿ

ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವ ವೈಭವ - ಈ ಪ್ರವಾಸದ ಅನುಭವ (ಭಾಗ - 2)

2010-05-09T23:33:00.000-07:00

(ಭಾಗ 1 ರಿಂದ ಮುಂದುವರಿಕೆ...)

ಶಿಲೆಯಲ್ಲವೀ ಗುಡಿಯು ಕಲೆಯ ಬಲೆಯೋ!

ಆಗುಂಬೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುವ ಪ್ಲಾನ್ ಇದ್ದ ನಾವು ಗುಂಡನ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಶೃಂಗೇರಿಯತ್ತ ಹೊರಟೆವು. ನಡುವೆ ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಇನ್ಸ್ ಪೆಕ್ಟರ್ ನ ವಿಚಾರಣೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಗುಂಡನ ಮೂರನೇ ಹೆಸರು ಪರಿಚಯವಾಯಿತು, 'ಬಾಬು' ಎಂದು. ಬಹುಷಃ ತನ್ನ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ತನ್ನ ನಿಜನಾಮ ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ತನ್ನ ಹೆಸರು ಮರೆ ಮಾಚುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದು ಈ ಹಿಂದೂ - ಮುಸಲ್ಮಾನ್ ಭೇದದಿಂದಲ್ಲವೇ ಎನಿಸಿತು. ಆಗಷ್ಟೇ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಹಿರಿತನ ಮತ್ತು ಈ ಮನುಷ್ಯನ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸಿಟೀಸ್ ನ ಕನಿಷ್ಟತೆ ಎರಡೂ ಜಕ್ಷ್ಟಪೋಸ್ ಆಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬಂದಿತ್ತು ಶೃಂಗೇರಿ ತೀರ್ಥ. ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಕಾಟೇಜ್ ರೂಂ ಬುಕ್ ಮಾಡಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ರೂಮಿಗೆ ಮರಳಿ ಮಲಗಿದ್ದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು, ಬೆಳಕು ಹರಿದಿತ್ತು. ಲಘುಬಗೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ, ಶಾರದಾದೇವಿ ಮತ್ತು ಆದಿ ಶಂಕರರ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು. ಶೃಂಗೇರಿಯ ಆ ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಸ್ಥಾನ ನಯನ ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆಯ ತುಂತುರಿನಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದ ಆ ಆಲಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಾಜಾತನದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಕಂಡೊಡನೆಯೇ 'ಶಿಲೆಯಲ್ಲ ವೀ ಗುಡಿಯು ಕಲೆಯ ಬಲೆಯು' ಎಂಬ ಕವಿವಾಣಿಯು ನೆನಪಾಯಿತು.

ಹೊಯ್ಸಳ ಶೈಲಿಯ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನ ನಕ್ಷತ್ರಾಕಾರದಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್ ನ ಅಭ್ಯಸಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮೂಲಕ ಕಟ್ಟಡದ ರಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯಿತು. ನಂತರ ಕಟ್ಟಡದ ಸುತ್ತಲೂ ಜೀವಂತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆವು. ಒಂದೊಂದು ಶಿಲ್ಪ ಒಂದೊಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಯುದ್ಧ, ಆನಂದ, ಸಂಗೀತ, ಅವತಾರಗಳು, ನೃತ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಬಹುಷಃ ಅದರ ಡೀಟೈಲ್ಸ್ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿದರೆ ಒಂದು ಚರಿತ್ರೆಯ ಸಮಗ್ರ ಕಥೆಯೇ ತಿಳಿಯಬಹುದೇನೋ ಎನಿಸಿತ್ತು. ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುವಂತಹ ಆ ಶಿಲ್ಪಗಳು ಅದನ್ನು ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟ ಕಲಾವಿದರ ಸಂಯಮ, ಕೌಶಲ್ಯತೆಗೆ ಮೂಕ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ತಂಗಿ ಅದರ ಬಿಂಬವನ್ನೂ ಬಿಡಿಸಿದ್ದಳು. ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮೈನಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಆದದ್ದು ಎಂದರೆ, ಆ ಜನ ಜಂಗುಳಿ ಜನ ಮರುಳೋ ಜಾತ್ರೆ ಮರುಳೋ ಎಂಬಂತೆ ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಜಮಾಯಿಸತೊಡಗಿತು. ಸಾಕಷ್ಟು ಭಕ್ತರು, ತೋರಿಕೆಯ ಭಕ್ತರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರವಾಸಿ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಬಂದವರು ಇನ್ನಷ್ಟು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೊಟ್ಟಿಗೆ ನಾವೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದು, ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು.

ಸಿರಿಮನೆಯ ಸೊಬಗು

ಶೃಂಗೇರಿಯ ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಸಿರಿಮನೆ (ಕಿಗ್ಗ) ಜಲಪಾತದೆಡೆಗೆ. ಹಸಿರು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಬಿಳಿವಾಲಿನಂತಿರುವ ಆ ಜಲಪಾತಗಳು, ಝರಿ ತೊರೆಗಳು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಸ್ಥಳ. ಅದೇ ಭಾವಾವೇಶದಿಂದಲೇ ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದೆ. ಶೃಂಗೇರಿ ಇಂದ 20 ಕಿ ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಸಿರಿಮನೆಯ ದಾರಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಜಲಪಾತದ ಹತ್ತಿರ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಝರಿಯ ಮೊರೆತ ಕೇಳಿ ಪುಳಕಗೊಂಡೆ. ಬೇಸಿಗೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಎಂದಿನಂತೆ ಝರಿ ತುಂಬಿ ಹರಿಯದಿದ್ದರೂ, ಸಾಕಷ್ಟು ರಭಸದಿಂದ ಝೇಂಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೀರು ಮೊಳಕಾಲ್ಮುಳುಗುವಷ್ಟು ಇಳಿದೆವು. ಅಲ್ಲೇ ನಮ್ಮಂತೆ ನೀರಾಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬರು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡು "ಬಾಮ್ಮಾ, ಇಂತಾ ಅನುಭವ ಮತ್ತೆ ಸಿಗದು. ಸಿಕ್ಕಾಗ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಬೇಕು" ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದರು. ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿಳಿದು ಎಲ್ಲ ಹಿಂಜರಿಕೆ ತೊರೆದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನೆದು ಝರಿಯನ್ನನುಭವಿಸಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನರಿಗೂ ನಮಗೂ ಯಾವ ನಂಟಸ್ತಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಟೆನ್ಶನ್, ಸ್ಟೇಟಸ್ ಬಿಟ್ಟು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದರು. ಸಮಯದರಿವೆಯೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ!

ಸಾಹಿತ್ಯ - ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕೇತನ - ಕುಪ್ಪಳಿ

ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿದಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ, ಟ್ರಿಪ್ಪೋದ್ದೇಶೀ ಸ್ಥಳ ಕುಪ್ಪಳಿ. ಕುವೆಂಪುರವರ ನಿವಾಸ. ನೀರಾಟದಿಂದ ದಣಿದಿದ್ದರೂ, ಈಗಿನ್ನು ತೆರಳುವ ಸ್ಥಳದ ಬಗೆಗೆ ಉತ್ಸುಕತೆ. ಅದೇ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜೀವ ತುಂಬುವಂತೆ ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರಿನ ಕಾಡ ಸೌಂದರ್ಯ ಸಿರಿ. ಅದೇ ಕಾಡ ರಸಹೀರಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕುವೆಂಪುರವರ ತಾಯಿಯ ತವರೂರಾದ ಹಿರೇಕೊಡುಗೆ. ಅದೇ ಕುವೆಂಪುರವರ ಜನ್ಮ ಸ್ಥಳ. ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ಈಗ ಕುವೆಂಪು ಸಂದೇಶ ಭವನವನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕುವೆಂಪುರವರ ವಿಗ್ರಹ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ಸುತ್ತಲೂ ಅವರ ಬರಹಗಳನ್ನಿಳಿಸಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು. ಖೇದವೆಂದರೆ ಆ ಸ್ಥಳ, ಪರಿಚಾರಕರು ಯಾರೂ ಇರದೇ ಅನಾಥವಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋರಾಟ ನಾವು, ಕುವೆಂಪುರವರ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆಯೂ, ಅವರ ಸಮಾಧಿಯೂ ಆದ ಕವಿಶೈಲಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು. ಅದೊಂದು ರೋಮಾಂಚಕಾರೀ ಸ್ಥಳ. ಆ ಸಮಾಧಿಯ ರಚನೆ, ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಮೂಕ ಸ್ಥಂಬಗಳಂತೆ ನಿಂತ ಆ ಕಲ್ಗಂಬಗಳು ಕುವೆಂಪುರವರ ಘನತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷೀಭೂತವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕುವೆಂಪುರವರ ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳ ಕಲ್ಬರಹಗಳು, ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕುವೆಂಪುರವರ ಸ್ವಹಸ್ತಾಕ್ಷರ, ಅವರು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳ, ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿ ನೋಟ, ಆ ವೈಭವೋಪೇತ ನಿಶ್ಯಬ್ಧತೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕುವೆಂಪುರವರನ್ನು ಜೀವಂತ ಕಂಡಂತೆ ಅನುಭವ ತಂದಿತ್ತು.

ಕವಿಶೈಲದಿಂದ ಕುವೆಂಪುರವರ ಮನೆಗೆ ಕಾಲುದಾರಿಯಿದೆ. ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಕುವೆಂಪುರವರು ಗಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದ ಆ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದೇ ಹೋಗುವ ಹಂಬಲ ತೀವ್ರವಾಗಿದ್ದರೂ ಮಳೆರಾಯ ನಮ್ಮ ಸಾಥ್ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ಕಾರ್ನಲ್ಲೇ ಹೊರಟೆವು.

ಕಾರಿನಿಂದಿಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಧುತ್ತೆಂದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದದ್ದು ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ಭುತ, ವೈಭವಯುತ ಚರಿತ್ರೆ! ಇಡೀ ಕುಪ್ಪಳಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದೇ ಒಂದೇ ಮನೆ. ಅದೇ ಕುವೆಂಪುರವರ ಮನೆ. 250 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಪ್ರಾಚೀನವಾದ ಹಾಳುಗೆಡವಿದ್ದ ಆ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರಚನೆಯಲ್ಲೇ ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿ ಜೀವಂತವಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆ, ಪರಡಿ, ಬಟ್ಟೆ, ಕೊಠಡಿಗಳು, ಬಾಣಂತಿ ಕೊಠಡಿ, ಕಣಜ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಆ ಕುಪ್ಪಳಿ ಮನೆಯವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ಮರು ಸೃಷ್ಟೀಕರಿಸಿರುವುದು ಅನುರಣನೀಯವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಗಮನ ಸೆಳೆವ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಕುವೆಂಪುರವರು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ಲೇಖನಿ, ಕನ್ನಡಕ, ಶೇವಿಂಗ್ ರೆಜರ್ ಇತ್ಯಾದಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ, ದುಬಾರಿಯಾಗಿ ಇದ್ದುದು ಕುವೆಂಪುರವರ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಪುರಸ್ಕಾರಗಳಿಗಂತೂ ಲೆಕ್ಕವೇ ಇಲ್ಲ! ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಕರ್ನಾಟಕ ರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ. ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ, ಗಂಭೀರವಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯ ನೋಟ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡಿತ್ತು.

ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿಯ ಆಗರವೇ ಆದ ಆ ಮನೆಯ ಒಂದು ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳನ್ನೂ, ರಚನೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು, ಅವರ ಸ್ವಹಸ್ತಾಕ್ಷರದ ಮುದ್ರೆಯಾದ 'ಶ್ರೀ ರಾಮಾಯಣ ದರ್ಶನಂ' ಮಹಾಕಾವ್ಯ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವೀಕ್ಷಿಸಿ, ಕಣ್ತುಂಬಿ ಪುಳಕಗೊಂಡಿದ್ದ ನಾವು ಫೋಟೋಗ್ಯಾಲರಿ ಹೊಕ್ಕೆವು. ಕುವೆಂಪುರವರ ಫೋಟೋಗ್ಯಾಲರಿಯಂತೂ ನಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಇನ್ಫೋ ಟೈನ್ ಮೆಂಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಕುವೆಂಪುರವರು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದಂದಿನಿಂದ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯುವವರೆಗಿನ ಸಾಕಷ್ಟು ಫೋಟೋಗಳು ಅವರ ಜೀವನದ ಗತ ವೈಭವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿತ್ತು.

ಮತ್ತೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ದಿ ಗ್ರೇಟ್ ಸೌಲ್ ಕುವೆಂಪುರವರು ಕಾಲವಾದ ಘಳಿಗೆ ರಾತ್ರಿ 1.00 ಘಂಟೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಮಗಳ ಸಲಹೆಯಂತೆ, ಕುವೆಂಪುರವರ ವಿಗ್ರಹದ ಹಿಂದೆ ಗಡಿಯಾರವಿರಿಸಿ ಅದರ ಸಮಯವನ್ನು ಒಂದು ಘಂಟೆಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ನಮಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರಗಿಸಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ ಸಮಯ ಹೋದದ್ದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು, ನಂತರ ಮನೆಮುಂದಿದ್ದ ಕೃಷಿ ಕೊಠಡಿಗೆ ನಡೆದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಕೃಷಿಗೆಂದು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಲಕರಣೆಗಳು ಮತ್ತದರ ನಾಮ ಫಲಕಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಒಟ್ಟಾರೆ, ಆ ಮನೆ ಕುವೆಂಪುರವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯ, ಅವರ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಮತ್ತು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿ, ಆನಂದಿಸಿ ಹೊರಟೆವು. ಅಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲೇ ಖಾನಾವಳಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಆಯಿತು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ, ಕಾರು ಹತ್ತಿ ನಮ್ಮ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆವು.

ಕ್ಷೇಮವಾಗಿ, ಲಾಭವಾಗಿ....

ಕಾರು ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿತ್ತು. ಮನ ಕವಿಶೈಲವನ್ನೇ ಗುನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮರಳಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕೇ? ಎನಿಸಿತ್ತು. ಅದೇ ಆಫೀಸ್, ಮನೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್, ಕಾಂಪಿಟೆಶನ್, ಡಿಪ್ಲೊಮಸಿ! ಛೆ ನಾವೂ ಈ ರೀತಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರಬಾರದಿತ್ತೆ ಎಂದೆನಿಸಿತ್ತು. 'ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿವುದೇ ಜೀವನ' ಎಂಬ ಅಡಿಗರ ಸಾಲು ನೆನಪಾಗಿ ನಗು ಬಂದಿತ್ತು. ಹೊರಡುವುದು ಮರಳಿ ಮನೆಗೆ ಆದರೂ ಈ ಪ್ರವಾಸ ಒಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವವನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿತ್ತು. ಆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮೆಟಫಿಸಿಕಲ್ ಟಚ್ ನ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡಿತ್ತು. ಹೊಸ ಆಯಾಮಗಳ, ಹೊಸ ಹುರುಪುಗಳ ಲಾಭ ನಮ್ಮದಾಗಿತ್ತು.

ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ (ಕಾರಲ್ಲಿ ಕೂತೆ!) ಸಾಕಷ್ಟು ದಣಿದ ನಾವು ಕಾರಲ್ಲೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದೆವು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕವಿಶೈಲದ ಬಂಡೆಗಳು ಕನವರಿಸಿತ್ತು! ಅಪ್ಪ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗಲೇ ತಿಳಿದ್ದದ್ದು ನಾವು ಆಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೆವೆಂದು. ಯಾವ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕಂಡರೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಚೂಟಿಯನ್ನು ಅಂತೂ ವಾಪಸ್ ಕರೆತಂದು ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದವು. ಅದರ ಆನಂದಕ್ಕಂತೂ ಪಾರವೇ ಇಲ್ಲ! ಗುಂಡ ತನ್ನ ಪೇಮೆಂಟ್ ಪಡೆದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ 'ಬೈ' ಮಾಡಿ ಹೊರಟಿದ್ದ.

ಅಂತೂ ಈ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರವಾಸ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದಂತಿತ್ತು!

ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವ ವೈಭವ - ಈ ಪ್ರವಾಸದ ಅನುಭವ (ಭಾಗ - 1)

2010-05-09T22:30:00.000-07:00

ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು

ಎಂದಿನಂತೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಶೇವ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ರೇಜರ್ನನ್ನು ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಕೆಡವುತ್ತ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಯಿತು. ಲಘುಬಗೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದೆ. ಹೌದು ನಾನು ಸರಿಯಾಗೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಬಹುದಿನಗಳ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನ ಪೀಡಿಕೆಯಿಂದಲೋ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಡನೆ ಒಂದು ವೀಕ್ ಎಂಡ್ ಟ್ರಿಪ್ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲವಲವಿಕೆ! ಇನ್ನು ಹೊರಡುವ ಮಾತು, ಬಹುಕಡಿಮೆ (ಅಂದರೆ ಒಂದು ದಿನದ) ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವ ಸ್ಥಳ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಯಾಣದ ಆಯ್ಕೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುದ್ದಿನ ಕೂಸಾದ ಚೂಟಿ (ನಾಯಿಮರಿ) ಯ ಇರುವಿಕೆಗೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ತೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು! ನಮ್ಮ ಇದೇ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಕೆಲಸದಾಕೆ ಮಂಗಳಮ್ಮ, ನೆಲ ಸಾರಿಸುತ್ತಾ "ನೀವು ಹೋಗಿ ಬನ್ರಿ, ಅದರ ಚಿಂತೆ ನಿಮಗ್ಯಾಕೆ, ನಾನ್ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ" ಎಂದರು. ಆ ಮಾತಿನಿಂದ, ನಮ್ಮ ಅರ್ಧ ಭಾರ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತಾಯಿತು. ಹೇಗೋ ಏನೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂದರೂ, ಆಕೆಯ ನಡವಳಿಕೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಿಳಿದಿದ್ದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡೆವು. ಮುದ್ದು ಮರಿಯನ್ನು ಅವರೊಡನೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲು ಒಪ್ಪಿದೆವು.

ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಘಂಟೆ ಒಂಭತ್ತಾಗಿತ್ತು. ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹಣೆ ಬಟ್ಟಿಡುತ್ತಲೇ ಹೇಳಿದೆ, "ಅಪ್ಪಾ, ಕುವೆಂಪುರವರ ಮನೆ ನೋಡಿ ಬರೋಣ" ಎಂದು. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಕುವೆಂಪುರವರ 'ಶ್ರೀ ರಾಮಾಯಣ ದರ್ಶನಂ' ಓದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ನಾನು ಅದರ ಭಾಷೆ - ಭಾವಗಳಿಂದ ಪುಳಕಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದರ ದಾರ್ಶನಿಕತೆಗೆ ಮಾರುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕುವೆಂಪುರವರು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ವಾತಾವರಣ, ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಅವರ ಬರಹಗಳ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂದಿದ್ದ ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿ, ಅದನ್ನೇ ನೋಡಬಹುದೆಂಬ ಹಂಬಲವಾಯಿತು. ಅಪ್ಪ ಸ್ವತಹ ಕವಿ, ಕನ್ನಡಾಧ್ಯಾಪಕರು ಇನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆ! ಅವರಿಗೂ ನನ್ನ ಸಲಹೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತೋರಿತು. ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನೋಡಿ ಬರುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರು ಯೋಚಿಸುವ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗಡಿಯಾರನೋಡಿದೆ, ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಟೆ.

ಬಹು ಆಯ್ಕೆ ಪರದಾಟ

ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ವೀಕ್ ಎಂಡ್, ಮೇಲಿನ್ನು ಪ್ರವಾಸದ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿತ್ತು ಮೈಂಡ್! ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಮೂಡಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯ ಕುಪ್ಪಳಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟು ಆಸುಪಾಸಿನ ವೀಕ್ಷಣಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿದೆ ಸಾಕಷ್ಟು ದೊರೆಯಿತು. ಈ ಗೂಗಲ್ನ ಅಪಾಯವೆನೆಂದರೆ, ಬೇಕಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆತು ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗೇ ಚ್ಯುತಿ ತರುತ್ತದೆ. ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ. ಕುವೆಂಪು ಮನೆ, ಮಡಿಕೇರಿ, ಮಂಗಳೂರು, ಕೊಡಚಾದ್ರಿ, ಆಗುಂಬೆ, ಕೊಲ್ಲೂರು, ಹಿದ್ಲುಮನೆ ಜಲಪಾತ, ಉಡುಪಿ, ಕೊಡಗು, ಮೈಸೂರು, ಊಟಿ, ಕೊಡೈಕೆನಾಲ್,ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು. ಇಷ್ತೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೀಸಲಾದ ಸಮಯ ಎರಡೇ ದಿನ!

ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನೂ ಹೊತ್ತು ನೇರ ಮನೆಗೆ ನಡೆದೆ. ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಇತ್ತು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ಕೊನೆಕ್ಷಣದ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಮುನಿದಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ಅದೇ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕುಹಾಕತೊಡಗಿದರು.ಪರದಾಟ ಒಂದರಮೇಲೊಂದು ವಕ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಆಗಲೇಪವರ್ ಕಟ್ ಆಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೊರಡಬೇಕಿತ್ತು, ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಬುಕ್ ಆಗಿತ್ತು,ಚೂಟಿ ಹೊರಡಲು ಅಣಿಯಾಗಿತ್ತು.ಆದರಿನ್ನೂ ಪ್ರವಾಸ ಸ್ಥಳಗಳೇನಿರ್ಧಾರವಾಗಿಲ್ಲ! ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಕ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಚ್ಚಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮ್ಯಾಪ್ ಹಿಡಿದ ಮೊಮೆಂಟ್ ಥ್ರಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತು!

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಆಯ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದರಿತ ಅಪ್ಪ ಕೊನೆಗೂ ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಡಿ, ಅವರ ಹುಟ್ಟೂರಾಗಿದ್ದ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಆಸುಪಾಸಿನ ವೀಕ್ಷಣಾ ಸ್ಥಳಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಇರುವ ಎರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ - ಆಗುಂಬೆ, ಸಿರಿಮನೆ ಜಲಪಾತ, ಶೃಂಗೇರಿ ಮತ್ತು ಕುಪ್ಪಳಿ ಕವರ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕವಾಯಿತು. ಕೊನೆಗೂ ಸ್ಥಳಗಳು ಫೈಸಲಾದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಿದ್ರಾದೇವತೆ ನಮ್ಮನ್ನಾವಾಹಿಸಿದ್ದಳು. ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ಸಮೇತ ಸಿದ್ಧರಾದೆವು. ನಮ್ಮ ಸಡವರ ನೋಡಿ ಚೂಟಿಗೆ ತಿಳಿದೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭೀತಿಯಿಂದ ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ಅವಿತಿದ್ದು ಕಂಡು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಚಕಿತರಾದೆವು. ಅನುವಾಗಿದ್ದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹಾಜರ್. ಚೂಟಿಯನ್ನು ಅದರ ನಿಗದಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿ ನಾವು ಹೊರಟೆವು. ಮರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಬೇಸರ ಹಾಗು ಪ್ರವಾಸದ ಉತ್ಸಾಹ ಎರಡೂ ಕಲಸುಮೇಲೋಗರವಾಗಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವ ತಂದಿತ್ತು.

ಅವಿದ್ಯಾವಂತನ ವೈಚಾರಿಕತೆ

"ಮೇಡಂ, ಬೇಕಾದ್ ಸಿಡಿ ಇಟ್ಕೋಳಿ, ನನ್ ಹತ್ರ ಇಲ್ಲ", ಗಾಡಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಉಲಿದ ಡ್ರೈವರ್. ಅಪ್ಪನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ ಈ ಡ್ರೈವರ್ ಹೆಸರು ಗುಂಡ. ಸಣ್ಣ ಗಾತ್ರದ, ಚಿಕ್ಕ ಗಡ್ಡದ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಯಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಮೀರಿರದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣ ಶುರುವಾದಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗತೊಡಗಿತು. ಪ್ರಯಾಣ ಸಾಗುತ್ತಾ ಹಾಗೆ ತಿಂಡಿ ತೀರ್ಥದ ಸಮಯವಾಯಿತು. ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮನೆಯಿಂದ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿ ತಂದಿದ್ದ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದೆವು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ, ಬಾಳೆ ಎಲೆಯ ಆ ತಿಂಡಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ ಗಿಂತ ಸುಖವಾಗಿತ್ತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡವರ ಜೊತೆಗೆ ಗುಂಡ ಉರ್ದುವನ್ನು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು ಒಂದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ದರ್ಗಾ. ಗುಂಡನ ಹೇಳಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇಳಿದು ದರ್ಗಾದ ಬಳಿ ಬಂದೆವು. ಒಳಹೊಕ್ಕಳು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು "ಓಗ್ಬಹುದು ಓಗ್ರಿ ಒಳಗೆ" ಎಂಬ ಗುಂಡನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಒಳಹೊರಟೆವು. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಪಾದ್ರಿ ಅವರ ದೇವರಾದ ಸಮಾಧಿಯ ಎದುರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆ ದರ್ಗಾ ಬಾಬಾಬುಡನ್ ಗಿರಿಗೆ ಸುರಂಗ ಮಾರ್ಗ ಎಂಬ ಅಂಬೋಣ! ನವಿಲುಗರಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದದೊಂದಿಗೆ ದೇವರಿಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡದಂತೆ ವಂದಿಸಿ ನಾವು ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕಿತ್ತು. ಇದು ಗುಂಡನ ಆದೇಶ!

ಮತ್ತೆ ಗುಂಡನ ಉರ್ದು ಚಮಕಿಯನ್ನು ಕಂಡ ನನಗೆ ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. "ನೀವು ಉರ್ದು ಇಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ" ಎಂದೆ. ಅವನು, "ಮೇಡಂ, ನಾವು ಮುಸ್ಲಿಮ್ಸು" ಎಂದ! ಆ ಮಾತಿನಿಂದ ನಾನು ದಂಗಾದೆ! "ಮತ್ತೆ ಹೆಸರು?" ಕೇಳಿದೆ ನಾನು. "ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಹುಸೇನ್ ನನ್ನೆಸ್ರು, ಆದ್ರೆ ಎಲ್ರೂ ಕರಿಯೋದು ಗುಂಡ, ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ನಂಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದ್ನಲ್ಲಿ ತಲೇಲಿ ಕೂದಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಕ್ಕ. ಅವನ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸುಲಲಿತತೆ ಭಾಗಶಃ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಇತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೆರಗಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಾತಿಗೆಳೆದರು. ಆಗ ಅವನು "ಸಾರ್, ನಂದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟೋರಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಮುಸಲ್ಮಾನನಾದ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಕುರುಬ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ. ಈ ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮಾಗಮವನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಜನರಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದ. ಅಂತರ್ ಜಾತಿಯಲ್ಲ, ಅಂತರ್ ಮತೀಯತೆಗೂ ಮೀರಿತ್ತು ಈ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ವಿದ್ಯಾವಂತನಲ್ಲದವನ ಜಾತ್ಯಾತೀತತಾ ಮನೋಭಾವ! "ಏನ್ ಸರ್, ಈ ಜಾತಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ನಾವೇ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದು ಅಲ್ವಾ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಗುಣಗಾನಕ್ಕಿಳಿದ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ್ನೂ ಅದೇ ಹಿಂದೂ-ಮುಸ್ಲಿಂ ಕತೆಯನ್ನು ಗುನುಗಿತ್ತು.

ಈ ಅವಿದ್ಯಾವಂತ ಹುಡುಗನಷ್ಟೇ ಸರಳವಾಗಿ ಜನ ಯಾಕೆ ಆಲೋಚಿಸಬಾರದು? ಜನ ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗುತ್ತಾ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾಗುತ್ತಾ ನ್ಯಾರೋ ಮೈಂಡ್ ಆಗ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ನಿಜವೆನಿಸಿತು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಬಗೆಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳು ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಮುಗ್ಧತೆಯ, ಒಳ್ಳೆಯತನಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತ್ತು.

ಭದ್ರವಾದ ಭದ್ರಾವತಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು

ಆಗುಂಬೆಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದ ನಮಗೆ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಸಾದ ಭದ್ರಾವತಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು. ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾತೊರೆದಿದ್ದ ಮನ, ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಚೌಕಟ್ಟಾಗಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಲು ಮೊದಲಿಗೆ ಇಚ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಪ್ಪನಿಗಿದ್ದ ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಆಸಕ್ತಿಯ ಮೇರೆಗೆ ಭದ್ರಾವತಿ ಅಣೆಕಟ್ಟನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಲು ಹೊರಟೆವು. ಅದನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು ನನ್ನ ಭಾವ ತಪ್ಪೆಂದು. ಆ ಸುನೀಲವಾದ ಅಗಾಧವಾದ ಭದ್ರಾವತಿ ನದಿಯ ಸೊಬಗಿಗೆ ಕಣ್ಮನ ತಣಿಯಿತು. ಕಂಡಷ್ಟೂ ಕಾಣುವಂತ ಆ ವಿಸ್ತೃತ ಜಲಧಾರೆಗೆ ಮತ್ತಾ ಭದ್ರ ನಿರ್ಮಿತ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಮಣಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೆವು.
ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮತ್ತೊಂದು ಅಣೆಕಟ್ಟು, ಗಾಜನೂರಿನದು. ಭದ್ರಾವತಿಯಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ, ಮಜಬೂತಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ ನಾವು ನಡುವೆ ಉದರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು.

ಆಗುಂಬೆಯಾ... ನಿರಾಶೆ ಸಂಜೆಯಾ!

ಆಗುಂಬೆಯೆಡೆಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಹೊರಟ ನಮಗೆ ನಡುವೆ ಕೆಲವು ವೀಕ್ಷಣಾ ಸ್ಥಳಗಳು ದೊರೆತರೂ, ಆಗುಂಬೆಯ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತ ತಪ್ಪಿಹೊಗಬಾರದೆಂಬ ಆತಂಕದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ನೇರ ಪಯಣ ಮುಂದುವರೆಸಿದೆವು. ಕಾಡಿನ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಸಾಗುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಆ ವನರಾಶಿಯ ಸಿರಿತನ, ನೀರವತೆ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆಯನ್ನುಣ್ಣುತ್ತಾ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತಾ ಅನುಭೂತಿ! ಸಂಜೆಗತ್ತಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಆಗುಂಬೆ ತಲುಪುತ್ತೆವೆಯೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ, ತರಾತುರಿ.

ಕೊನೆಗೂ ಸಿಕ್ಕಿತು ನಮ್ಮ ಡೆಸ್ಟಿನೇಶನ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಆಗುಂಬೆ. ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿತ್ತು. ವ್ಯೂ ಪಾಯಿಂಟ್ ತಲುಪಿ ಸುತ್ತೆಡೆಯ ಮನೋಹರ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸತೊಡಗಿದೆವು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಸಿರ ಸಿರಿ. ಸೂರ್ಯನ ಅಸ್ತಮಾನದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಜನಜಂಗುಳಿಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಎಲ್ಲರೂ ಏಕತಾನದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಬೆಳಕನೀವ ಭಾನುವನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ? ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ನಗು ಬಂತು. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ, ಆಗಸದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನಬ್ಬುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯವೇ? ಎಂಬ ಕನ್ಫ್ಯೂಶನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ, ಆಗಷ್ಟೇ ವಾನರ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ನೆರೆದಿದ್ದ ಕಾಲೇಜ್ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರ ಗುಂಪೊಂದು ನೆಲೆಸಿದ್ದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವರ ನಗು, ಚೀರಾಟ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೆಣಕುವ ಬಗೆ, ಕೇರ್ ಫ್ರೀ ಆಟಿಟ್ಯೂಡ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಿಟ್ಟಿಗೆಬ್ಬಿಸಿದರೂ, ಒಳ್ಳೆಯ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮಾತುಗಳ ಬೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು.

ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದ ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನೇನು ಮುಳುಗಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಮೋಡದ ಮರೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಚಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸಿದ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಿರೀಕ್ಷಿತರಾದ ನಾವು ನಿರಾಶೆಯಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆವು. ಆದರೂ ಸ್ಥಳಮಹಿಮೆಯೆಮ್ಬಂತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನೋಟದಿಂದ, ಅದರ ಅನುಭವದಿಂದ ನಾವು ಸಂತ್ರುಪ್ತರಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಗುಂಬೆಯಿಂದ ಶೃಂಗೇರಿಯತ್ತ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪಯಣ.

(ಮುಂದುವರೆದಿದೆ...)

Just to avoid the void…!

2009-04-30T22:25:00.000-07:00

Am I back to blogging...oh! hold on...when did I stop blogging?!
Well no…but I sure do know that I have lost myself.
Lost in the voyage of dryness! Is it about profession,
is it about life? I do not know…

Not that I do not like my profession or career…
its just that…its is much too “uninteresting” or “monotonous”.
Where is the girl who used to sit and think about the whole crap on earth?
Where is that girl who used to amuse hours with the dreams?
Wait a minute…I do not find her any more! Can I find her back? I do not know…

Well…ok let me clarify myself…what is it that I want?
Is it the clout, is it the wealth,
is it the contentment or is it just the life as it is? I do not know…

The weeding of creativity or the shelling of expressiveness…
is it due to the overburdening of the “work culture”?
Hey I did miss out one more term…
that is called the “global depression”! Well…! I do not know…

ಇದು ಯಾವ ರಾಗ!

2009-01-22T03:56:00.000-08:00

ಕೊಳಲ ದನಿಯೋ
ಕೊರಲ ದನಿಯೋ
ತಂದ ರಾಗವ ಆಲಿಸಿ
ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದೆ

ಇಂಪಾದ ಈ ರಾಗ
ಆ ಹಳೆಯ ಹಾಡಿಗಿಂತ ಮಧುರ
ಶ್ರುತಿ ಸೇರದ ಆ ರಾಗ
ಲಯತಾಲಗಳು ಒಲಿವ ಈ ರಾಗ

ರಾಗ ತಾಳವೋ
ಭಾವ ಒಲವೋ
ಒಂದೂ ಅರಿಯೆ ನಾ
ಇದು ಯಾವ ರಾಗ!

ಸೀತಾ...

2009-01-10T09:57:00.000-08:00

Zindagi Rocks ಸಿನಿಮಾ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಎಂಥದೋ ಭಾವೋದ್ವೇಗ. ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರವೂ ಬಿಡುವು ಕೊಡದೆ ಚಾನೆಲ್ಗಳನ್ನು ಚೇಂಜ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಹೋದಳು ಸೀತ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೊಬೈಲ್ನತ್ತ. ತಲೆಯ ಪೂರ ಏನೆಲ್ಲಾ ಯೋಚನೆಗಳು ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದರಿಂದ ಐವತ್ತು ಮತ್ತೆ ಐವತ್ತರಿಂದ ಒಂದು ಚಾನೆಲ್ಗಳ ಸುತ್ತಾಟವೂ ಮತ್ತು ಫ್ಯಾನಿನ ರಭಸ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದವು.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಟಾಮಿಯ ಬೆಚ್ಚನೆ ಕೂದಲು ಮುದ ನೀಡಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೋ ತಿಳಿಯದ ತವಕ. ದುಗುಡ ಉಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಚಲನ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ತಲೆಯಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಜೀವನ ಅದರ ತದ್ವಿರುದ್ಧ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಜೀವನದ ಮಜಲುಗಳು ತನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ವಿಚಿತ್ರ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದವು. ಸಾಧಾರಣ ಹೆಂಗಳೆಯರಲ್ಲಿ ತಾನು ಒಬ್ಬಳಾದ ಸೀತಾ, ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸುಂದರ ಸ್ವಪ್ನ ಮಹಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಲು ತನ್ನದಾಯಿತೆಂದು ಆಕೆಯೂ ಸಂತೈಸಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಪತಿಯೇ ಪರ ದೈವ ಎಂದು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಸೀತೆ. ತನ್ನನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಎಲ್ಲ ಹೆಂಗಸರು ಬೇಡುವಂಥ ಸುಗುಣ ಗಂಡ. ಮತ್ತೇನು ಬೇಕು, ಜಗತ್ತೇ ತನ್ನದಾದ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀತಳಿಗೆ, ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಮಿಕವಾದ ಪ್ರಪಂಚದ ಪರಿಚಯವಾಗಿತ್ತು! ಅದರ ಮೌಲ್ಯಗಳು ತಪ್ಪು ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ವಾಂಛೆ! ಕಣ್ಣು ಮೊಬೈಲ್ನತ್ತ...

ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿಯಲೆಂದು ಎದ್ದಳು, ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾಯಿ ಮರಿ ಎದ್ದೋಡಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಮೊಬೈಲ್ನತ್ತ. ಛೆ! ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸೀತಳಿಗೆ ತಾನೊಬ್ಬಳು ತಾಳ್ಮೆಯಿಲ್ಲದ ಹೇಡಿ ಎನಿಸಿತು. ಹಳೆಯ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು ಕಣ್ಣನ್ನು ಹಾಸಿ ಕಟ್ಟಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸು ಮರ್ಕಟ. ಪಾಸ್ಟ್, ಪ್ರೆಸೆಂಟ್, ಫ್ಯೂಚರ್ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತಟಸ್ಥ. ಸ್ಥಬ್ದತೆ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. "ಕಥಾಹಂದರದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪಾತ್ರಗಳು?!" ಮತ್ತೆ ಝೀ ಟಿವಿ, ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ಲಸ್, ಈ ಟಿವಿ....ಕಣ್ಣುಗಳು ಸೋತವು, ಎದೆ ಭಾರ. ಯಾರದು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ? ಒಹ್! ಒರಗು ದಿಂಡು. ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹರಿದವು. ಜೀವನವೇ ಹೀಗೋ ಅಥವಾ ತಾನು ಹೀಗೋ ತಿಳಿಯದು. ಚಂದಿರನೂ ಬೇಕು, ತಾರೆಯು ಬೇಕು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದು ಬೇಡ!

ದಿನವಿಡೀ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನೆದಳು, ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ವಾತಾವರಣ. ಎದ್ದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದಳು. ತಾನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಸರಿಯೋ ತಪ್ಪೋ ತಿಳಿಯದು. ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಹತೆ ಎಂಬ ಪದಗಳು ತನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಪತಿ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗೆ ತಾನು ಅರ್ಹಳೆ ಎಂಬ ಗಿಲ್ಟ್ ಕಾಡಿತ್ತು. ನಿರ್ಮಲ ನದಿ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭೋರ್ಗರೆವ ಜಲಪಾತ. ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸು. ಅದಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ದೃಷ್ಟಿ ಮೊಬೈಲ್ನತ್ತ. ಜೀವನದ ಮುಂದಿನ ಪಯಣ? ಈಗಿನ ಮನಸ್ತಿತಿ? ಎರಡನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡಳು.

ಕ್ಯಾಲೆಂಡರಿನ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು, ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದಳು. ತನ್ನಲ್ಲಿನ inferiority ಹಾಗು superiority ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಅವಳ ತಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿತು. ಓದಿದ್ದ ಪದ್ಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿತ್ತು. ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನವೋ, ತ್ರುಷೆಯೋ ಅಥವಾ ಬವಣೆಯೋ ಒಂದೂ ಅರಿಯದೇ ಮೂಕಿಯಂತೆ, ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಾನೆ ಕೆಳದಾದಳು. "ಆ? ನಾನೇನು ಹೇಳಿದ್ದು? ನನಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದೂ ಬಾರಿ ತೇಲಿ ಬಂದ ಮನದ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾತು ಮತ್ತೆಂದಿಗೂ ತೇಲಿ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ಅಥವಾ ನನಗರಿವಾಗಲಿಲ್ಲ?" ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅವಳ ಮಾನಸ ಲಹರಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿತ್ತು.

"ಯಾಕೆ ಕಾಡುತಿದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನನ್ನನು ಯಾವುದು ಈ ರಾಗ?" ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಿ ಮೈ ಬೆಚ್ಚಗಾಯಿತು. ಹೂವಿನ ರಾಶಿಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಮುಳ್ಳಿನ ಬೇಲಿ! ಅಮೃತದೊಡನೆಯೇ ವಿಷ, ಇದರಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಹೆಚ್ಚೋ, ವಿಷ ಹೆಚ್ಚೋ ತಿಳಿಯದಾಯಿತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಹಾವು ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೈಯನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು. ಹಾಲಾಹಲವನ್ನು ಅಮೃತವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. "ಓಹ್ ಜೀವನವೇ ಇನ್ನಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ರೂಪಿಸು!" ಎಂದು ಅಂತರಾತ್ಮ ಕೂಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದಳು. ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಗಂಡನನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ದುಖ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು. ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಲೆ ಸವರಿದಳು. ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ ಗಂಡ, "ಒಹ್ ಸಾರೀ, ನಾನು ಹಾಗೆ....ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿದ. ಸೀತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ತಾನು ಮಲಗಿದಳು.

ಮೊಬೈಲ್ನ ಸದ್ದು!!! ಪುಳಕಗೊಂಡ ಸೀತೆ ಜಿಗಿದೆದ್ದು ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದಳು. ಆದರೆ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಗಂಡನ ಮುಖ ಕಂಡು, ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೇಸಿಗೆ ಎನಿಸಿತು. ದೀರ್ಘ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ ಸೀತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿತ್ತಳು. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಕನ್ನಡಿ ನೋಡಿದಾಗ, ತನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ಧೃಡ ನಿರ್ಧಾರದ ಹೊಳಪನ್ನು ಕಂಡು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮಲಗಿದಳು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸೀತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ, ದೂರದ ಮರದ ಹೊಳೆವ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೀಳಲು ಹೋಗಿ ಮುಳ್ಳಿನ ಬೇಲಿಯ ಹೊಂಡದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಕನಸು ಅಂದು ಬರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಬೆಚ್ಚನೆ ಕೈಗಳು ತನ್ನ ತಲೆ ಸವರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಎದ್ದಳು. ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದ ಗಂಡ "ಏಳೋ, ಟೈಮ್ ಆಯಿತು, ಆಫೀಸ್ ಇಲ್ವಾ?" ಎಂದ. ಸಣ್ಣ ನಗು ಬೀರುತ್ತಾ ಎದ್ದು, ಕೂದಲು ಗಂಟು ಹಾಕಿ, ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ, "ಆನಂದ್..." ಎಂದು ರಾಗ ಎಳೆದಳು. "ಏನು" ಎಂದಾಗ "ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ಸಿಮ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಟವೆಲ್ ಹಿಡಿದು ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗೆ ನಡೆದಳು.

My Last Duchess

2008-11-10T20:47:00.000-08:00

My Last Duchess is a dramatic monologue written by Robert Browning. I called it a master piece, now am here to justify the statement. Well, it is worth the say because it relishes all the qualities required for a good piece of writing. To gain a good grasp of this poem we need to go back to the physical and intellectual context of this poem. In Victorian Era, poets majorly concentrated on epics, lyrical ballads and courteous writings. In such a position the dramatic monologues caught the eyes of many of the Victorians. Browning, who lived in a time of transition in British poetry, was the one who gave a perfect form to this concept.

A dramatic monologue is a type of poem in which, the narrator is a single person (usually a historic character), who has a silent listener to whom he addresses the speech. The beauty of dramatic monologue lies in its part-whole concept. I mean to say, it tries to explain some serious concept or issues by attempting to represent a part of the story.

My last duchess depicts the glitters of the story of the historical person Alfonoso, the duke of Ferrara who lived in 16th century. The poem has the duke addressing to an emissary who is the silent listener. The duke is trying to entertain the emissary who has been invited to “discuss” about the marriage proposal for the duke. The duke had recently been the widower. And he has the portrait of his duchess on the wall on which he is explaining the emissary.

He points out to the portrait and says, that was his last duchess. Notable word in the very first line and even in the title is the word “last”. It shows he does not even know how many duchess he had previously and that was his ‘last’ one. The duke enlightens the emissary about the painting, saying Fra Pandolf (This is an imaginary artist created by Browning) painted that with his flourishing art. The poem in its every part shouts loud about the feministic clichés and the capitalistic notions that existed during that time of the Victorian era. He says, “Will't please you sit and look at her?” this shows how dominating and possessive he was. He cannot even tolerate some one starring at his duchess’ portrait! And more over, his dominance over the emissary can be visibly noticed throughout the poem.

That portrait has pictured itself so well, that everyone including the emissary (according to the duke) wonder, what made the portrait of the lady to have such a glance and smile on her face. And the duke doubts that smile was not out of his presence but out of Fra Pandolf’s praising. We can observe the psychological envisage of the duke who could not tolerate his wife speaking to some other male and finally he sentences her to death. In other words he gives “commands” to murder her.

“…This grew; I gave commands;

Then all smiles stopped together. There she stands

As if alive…”

These are the observable lines which portraits the psychological illness of the duke, his cruelty and his misusage of the authorities. He, as a duke, wanted his duchess to be only with him and not even talk or smile at the third person. His duchess who was a social girl wanted to mingle with people, be kind and polite to them which took her to the mouth of death. Then after explaining the emissary about the portrait (indirectly warning him about his daughter who is going to become the next duchess), he specifies him not to negotiate with dowry and also he calls the emissary’s daughter as his “object”! Words like this evokes the male chauvinism which the duke had. Finally the duke takes the emissary down meanwhile he shows him another sculpture which was sculpted by Claus of Innsbruck (who is again an imaginary sculptor created by Browning). This sculpture also plays a significant role in the theme of the poem. The sculpture is the taming of a sea-horse by Neptune. This again portraits dominance, power and pride of the duke.

The poem is symbolic and very crucial because it resembles the image of the Victorian and prior Victorian notions and values of the high class creed and the male-oriented society. Browning has been magical with words creating more effect through each and every line in the poem. The duke behaves as if he is the most polite and gentle man to be, but we can also clearly visualize the other darker side of him. This is the beauty of this poem which, like a drama, says something and portrays many multiple other things through the same. The irony and sarcasm which Browning has created through the politeness of the duke has added more color to the theme of the poem. Through this poem Browning also proves himself as a feminist.

A Master Piece of Dramatic Monologue...

2008-11-06T20:41:00.000-08:00

One of my favorite poems of Robert Browning. The beauty of this poem is, it is very different from the conventional courtious poetry at that time of the victorian era. It is built based on the concept of Dramatic Monologue. There is only one person speaking but another one who is a silent listener. Smooth reading, simple language and very attractive. We ourselves become the silent listener in the poem. I am sure you will enjoy this one....

My Last Duchess

That's my last Duchess painted on the wall,
Looking as if she were alive. I call
That piece a wonder, now: Frà Pandolf's hands
Worked busily a day, and there she stands.
Will't please you sit and look at her? I said"
Frà Pandolf" by design, for never read
Strangers like you that pictured countenance,
The depth and passion of its earnest glance,
But to myselfthey turned (since none puts by
The curtain I have drawn for you, but
And seemed as they would ask me, if they durst,
How such a glance came there; so, not the first
Are you to turn and ask thus. Sir, 'twas not
Her husband's presence only, called that spot
Of joy into the Duchess' cheek: perhaps
Frà Pandolf chanced to say "Her mantle laps
Over my Lady's wrist too much," or "Paint
Must never hope to reproduce the faint
Half-flush that dies along her throat": such stuff
Was courtesy, she thought, and cause enough
For calling up that spot of joy. She had
A heart — how shall I say? — too soon made glad,
Too easily impressed; she liked whate'er
She looked on, and her looks went everywhere.
Sir, 'twas all one! My favour at her breast,
The dropping of the daylight in the West,
The bough of cherries some officious fool
Broke in the orchard for her, the white mule
She rode with round the terrace — all and each
Would draw from her alike the approving speech,
Or blush, at least. She thanked men, — good! but thanked
Somehow — I know not how — as if she ranked
My gift of a nine-hundred-years-old name
With anybody's gift. Who'd stoop to blame
This sort of trifling? Even had you skill
In speech — (which I have not) — to make your will
Quite clear to such an one, and say, "Just this
Or that in you disgusts me; here you miss,
Or there exceed the mark" — and if she let
Herself be lessoned so, nor plainly set
Her wits to yours, forsooth, and made excuse,
--E'en then would be some stooping, and I choose
Never to stoop. Oh sir, she smiled, no doubt,
Whene'er I passed her; but who passed without
Much the same smile? This grew; I gave commands;
Then all smiles stopped together. There she stands
As if alive. Will't please you rise? We'll meet
The company below, then. I repeat,
The Count your master's known munificence
Is ample warrant that no just pretence
Of mine for dowry will be disallowed;
Though his fair daughter's self, as I avowed
At starting, is my object. Nay, we'll go
Together down, sir. Notice Neptune, though,
Taming a sea-horse, thought a rarity,
Which Claus of Innsbruck cast in bronze for me!

Haunting Poem!

2008-10-09T01:22:00.000-07:00

ತುಂಬ ಸೊಗಸಾದ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾದ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತುಂಬ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪದ್ಯ.
It is Alfred Lord Tennison's one of classic poems.

Tears, Idle Tears

Tears, idle tears, I know not what they mean,
Tears from the depth of some divine despair
Rise in the heart, and gather to the eyes,
In looking on the happy Autumn-fields,
And thinking of the days that are no more.

Fresh as the first beam glittering on a sail,
That brings our friends up from the underworld,
Sad as the last which reddens over one
That sinks with all we love below the verge;
So sad, so fresh, the days that are no more.

Ah, sad and strange as in dark summer dawns
The earliest pipe of half-awakened birds
To dying ears, when unto dying eyes
The casement slowly grows a glimmering square;
So sad, so strange, the days that are no more.

Dear as remembered kisses after death,
And sweet as those by hopeless fancy feigned
On lips that are for others; deep as love,
Deep as first love, and wild with all regret;
O Death in Life, the days that are no more.

ದೂರದಲಿ ಬೆಳಕು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ!

2008-10-07T00:16:00.000-07:00

ಅಂದು, ಆ ಕ್ಷಣ
ನಾನೂ ತೇನ್ಸಿಂಗ್ ಆಗ ಬಯಸಿದ್ದೆ
ಅವನಂತೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೇರಲೋ
ಏರುವವನ ಜೊತೆಗೂಡಲೋ

ತಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ
ಆ ಆಸೆಯೇ ಇಂಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು
ಕಳೆದ ಕನಸಿಗೆ ಮನಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು
ಮತ್ತೆ ನೆನೆದು ಕಣ್ತುಂಬಿ ಬಂದಿತ್ತು

ಈಗೆಲ್ಲ ತಟಸ್ಥ
ದಾರಿ ತಪ್ಪದೆ ಮರಳಿ ಬಂದ ಮನಸು
ನಿರಾತಂಕ, ನಿರ್ಭಾರವೆನಿಸಿದೆ
ಯಾರೋ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದ ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದೆ

ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ
ದೂರದಲಿ ಬೆಳಕು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ
ಮುಗುಳ್ನಗುತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ
ನಿರಾಯಾಸದ, ಆನಂದದ ಪಯಣದತ್ತ

Revenge of the Right Brain: A worthy reading

2008-10-05T09:17:00.000-07:00

When I started reading ‘Revenge of the right brain’, the first thing that struck me out was the title itself. I thought it must be some mythic story about the right brain which avenges upon another. But, surprisingly, when I read it, I found, it is not a story but a reality. A truth of the Globalized 21st century. The rapid growth of technology. The flow of information has become the quintessential quality of today’s ‘Flat World’. This article unveils the fact of the present world and predicts the key for future success. However, I also found the topic, as a ‘multidimensional dilemma’. Before I get into my judgmental views about this, here is the brief description of the Daniel H. Pink’s article – The Revenge of the Right Brain.

In today’s IT world, it we observe, there is an innumerable opportunity for creativity, artistry and Design. A thought of this itself becomes self explanatory for the need of artistry, concept and empathy. The value given for these aspects are keener. Daniel describes the recently developed world into 2 categories:

1. The Information Age
2. The Conceptual Age

The revolution of IT and the capitalism belongs to the Information Age, where as the future will depend on the second, that is, the Conceptual Age, which represents artistry, empathy and skills. He rightly justifies his depiction about the transition of the world from Information to Conceptual Age, in a scientific way, i.e. through the cause and effect theory.

At first, he recalls the scientists’ notification of the functions of the left and the right brains. According to which, the left brain is responsible for logic, reason and thinking; where as the right brain is responsible for artistry, empathy and concept. Through this description, he moves to the actual facts and reasons which delivered the thought of the Conceptual Age. He presents it through 3 causes: –

1) Asia - through the off shoring and the out sourcing, doing the job of the left brain
2) Automation - The calculation, logic and the Mathematics are easily managed by the automated computers and the software.
3) Abundance - Along with the flow and abundance of the information, there is an abundance resource also.

Hence, the Asia, Automation and Abundance, through its own hysteric ways create the earnest for the transition of the Conceptual Age.

In the beginning of this write up, I have tried to project on the words ‘multidimensional dilemma’. I have used the word dilemma, because, the article, at first reading cannot be digested. Because, we will doubt the quantity and quality of the right brain’s usage. Has it not been used till now at all? If we observe, can only left brain (the only half part of the brain) bring the IT success, which it has already brought? All these questions put us in a dilemma as to how far the writer is authentic!
Secondly, it is again a dilemma or another dimension of the whole essay, i.e. if we observe it carefully; the essay does not talk only in terms of materialistic success but also about transcendental, compassionate aspects of the human beings.

At the end, Daniel addresses the young men and women. He says, “Go right, young man and woman, go right”. We can infer a transcendental advice given by Daniel to youngsters, who are lost in the world of computer programs, software and IT processing. Men and Women, who are forgetting the humanity, goodness and empathy. Every one is becoming so selfish, that there is no room for emotions. So Daniel is asking people to come back and claim the rights of the right brain and use it accordingly.

ಸದ್ದಾಗುತ್ತಿದೆ?!

2008-09-16T21:53:00.000-07:00

ಅವಳ ಮನದಾಳದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ
ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಹೊಳೆ
ಹುಡುಕಾಟದ ಹೋರಾಟ
ಹೊಂಗನಸ ರಸದೌತಣ

ಈ ಕಲಸುಮೇಲೊಗರದ
ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲ್ಹಾಸು
ಬಟ್ಟ ಬಯಲು, ತಿಳಿಹೊಂಬೆಳಕು
ಮೇಲೆಲ್ಲ ಬರಿದೆ

ಕನಸ ಭದ್ರ ಕೋಟಲೆಗೆ
ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ
ಕೋಟೆಯೊಡೆವ ವೈರಿಗಳೂ ಇಲ್ಲ
ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಕಾದಿದ್ದಾಳೆ
ಕದವೆಂದು ತಟ್ಟಬಹುದೆಂದು,

ಶ್! ಸದ್ದಾಗುತ್ತಿದೆ!

Fire and Ice

2008-09-04T00:38:00.000-07:00

Some say the world will end in fire and some say in ice but I say… ‘Fire and Ice’ will end with a metaphysical note. Robert Frost’s this beautiful poem is very compact but yet loaded with innate meanings. At first look, the form of the poem attracts the readers. It seems as if it is a mere passing comment by an ordinary loquacious man. The poem also doesn’t follow the footsteps of what they call the ‘rules’ of poetry writing. It seems to be like a prose if we write it in a single line. But! If we carefully observe it, it is very powerful and contemplative. Before I say more, we can have a bite of the fruit. Here it is;

Fire and Ice

Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

The form is written in this format deliberately to make it more effective. Frost here uses the style of ‘enjambment’ in his seventh line. Enjambment is a form used for breaking of the syntactic unit in between two lines. (Click here to know more about enjambment.) This is used to generate a good effect. Well, let us not get much into the form since we are more concentrated on the meaning.

Frost is known for his confused statements, but as they say, “it is only the perplexity that crafts the profound”. The first line comes out of the basic age old question that, will the world end in fire or will it end in ice? Protruding with the same discussion, frost speaks about the two powerful destructive forces, fire and ice. He says both the forces are equally powerful to cause destruction.

He compares fire to desire and ice to hate. He says, desire brings destruction, now, does it ring a bell! Yes, its the same philosophical notion that has been specified by Buddha. Here we can also concentrate on the fact that, be it east or west, the ultimate truth is the same. Ice, he says is equally potent for destruction as it is like hatred. Ice makes a thing cold, unmoved and ultimately freeze to make it fragile. So fragile, that it makes a thing break into pieces without even moving it. He says, just like ice, hatred kills a man.

That was a war period when he wrote this poem. First World War had just ended and also the civil war. So, he had seen the world towards destruction. His prediction of the ice also made a justification through the ‘cold wars’ that took place.

So, these two destructive forces fire and ice brings the peripheral world to an end. And also, the same desire and hate brings an inner persona of a person to an end. So, in order to make a healthy person and a healthy world, we have to maintain these two destructive forces as well to keep it away.

In a small eight and a half line poem, frost speaks about war, peace, human qualities, personality traits, urges, destruction and the limitations of human being. And he also gives a message to the human kind that in order to maintain internal and external harmony, one has to win over the human urges and bad instincts.

Well! “Poetry is language at its most distilled and most powerful”, “The words never quite an experience behind them”. Now, am back to my old notion that reading poetry is joyous. What do you say?

On the other note, the title ‘Fire and Ice’ also strike a chord to another very beautiful poem by Edmund Spencer. Click here to have a look at this wonderful piece.

Thanks to you all!

2008-09-01T23:55:00.000-07:00

Hi friends,

I am really happy for the response that I am getting for my analysis of my favorite poem “The road not taken”. Thanks to all of you for appreciating my effort and encouraging me to work more on this initiative. On the same endeavor and as suggested by one of my dear bloggers, I am now here to work on the poem”Fire and ice” by Frost.

Before that I would also like to request you all to come up with such suggestions and we can all work together to make this blog a discussion forum. So, any suggestions, any comments, positive, negative…always welcome. Thanks to you all.

ತಿನ್ನಲಾರದ ಹಣ್ಣು...ಬಲುರುಚಿ!

2008-09-01T23:36:00.000-07:00

ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ ಉಂಡರೂ
ಇದು ಇಷ್ಟು ಸಿಹಿ ಎಂದು
ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಗೊಬ್ಬರ
ಮತ್ತಾವುದೋ ಅಗೋಚರ ಶಕ್ತಿ
ಇದಕೆ ರುಚಿ ತಂದಿರಬಹುದೇ!

ಮಾಗುತಿದೆ ಹಣ್ಣು, ಘಮ್ ಎನ್ನುತಿದೆ
ಆಸೆಯಾದರೂ, ನಾನಿಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ
ತಿನ್ನಲಾರದ ಹಣ್ಣು...ಬಲುರುಚಿ!

ಕನಸೇ ರಮ್ಯ...

2008-09-01T23:25:00.000-07:00

ದುಸ್ವಪ್ನದ ಬೆನ್ನಹತ್ತೇ ಬಂತು
ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಿಹಿ ಕನಸು
ಹೆದರಿದ ಜೀವಕೆ ಸಾಂತ್ವನದಂತೆ
ತಂಪಾದ ಹಾಲಂತೆ ಆ ಹೊಂಗನಸು

ಹೆದರುತ್ತೇನೆ
ಆ ಮಧುರ ಕನಸು
ನನಸಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ!
ನೈಜಕ್ಕಿಂತ ಕನಸೇ ರಮ್ಯ

ನನಸಾಗಿ ಹೋದ ಕನಸು
ಮತ್ತೆಂದಿಗೂ ಕನಸಾಗದಲ್ಲವೇ!
ಅದಕ್ಕೇ, ನನ್ನ ಈ ಕನಸು ಕನಸಾಗೇ ಉಳಿಯಲಿ
ನನ್ನ ನಿತ್ಯಾನಂದದ ಉಸಿರಾಗಲಿ

Reading a poem

2008-08-08T22:20:00.000-07:00

Reading a poem is always a pleasurable exertion. Did I call it exertion! Well…you heard me. It is because it is such a challenging accomplishment that, along with an enrichment of our mental strength it also confronts our grasping capabilities. If we try to find the reason, it might be because poems are highly individual, irrespective of its subject matter. It could be based on purely scientific or socialistic approach but still it is individual, since it has been created by a single intelligence.

It is just like reading other person’s mind which is nearly impossible. It is not viable that we understand a poem as the author intended it to be. Every one can perceive the meaning of the poem in their own contextual and knowledge based backgrounds. Each poem can cause highly debatable, controversial arguments. It is probably for the same reason that one of my inspiring literature professors used to say, “There is no wrong answer in literature”. We as students, used to feel happy for this statement since he was the one who corrected our papers! Jokes apart, but what he said is very much true. There shall be multiple ways to perceive any poem.

Unlike essays and stories which is more elaborated and elucidated, poems are usually concise and loaded with connotations. To explain this point, I would like to quote a simple yet complex poem by Robert Frost which he himself has said, "You have to be careful of that one; it's a tricky poem - very tricky" The poem is called “The Road Not Taken”.

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that, the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

-Robert Frost

At first reading the poem looks simple. He talks about a person standing at the fork of the road, and deciding on choosing one way to walk. And that way shall be the road “less travelled by”. But will this poem end with that note? Yes, when I was in collage! Well… if we read it carefully, we can observe much complex realities about life. In the first stanza, the poet stands at a dilemma to choose his path.

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

There are two roads diverged in the forest. But the poet could not take both the roads. He, as a traveler stood for long and observed one path. It was visible to a small extent but after that it was bent and was not perceptible.

Then took the other, as just as fair
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that, the passing there
Had worn them really about the same,

And then he observed the other one. This one was of his interest, because it was grassy and looked like very few travelled passing that way. “wanted wear” is a phrase that Frost uses, to indicate the solitude of the road that was “not taken” by many. He decides to take this other road which he felt was less traveled but still “about the same”. Here we have to observe the words usage and its complexities. He says, it looked like “wanted wear” but still it was “really about the same” as the other one. Then what made the second one of his interest? However if we see further;

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

In this stanza, poet observes that both the roads have leaves that have not been walked on. At first he wanted to come back to the first seen way on some other day. But again, he is so much attracted by the other way that he doubted that if ever he comes back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
two roads diverged in a wood, and I --
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

This is the stanza that of much confusion. He says, with a “sigh” after many ages, he thinks about the road that he took and which made all the “difference” in his life.

Now the problem is, is that “difference” is a positive one? Or a negative one? This leaves us in a provoking curiosity as to know more about the status of the poet. Was he right or was he wrong in his decision?

This poem speaks about the problems and situations in life, and also our decision making capabilities. I am sure every one of us has come across the situations where, deciding and putting a step ahead in a particular direction is very difficult. Making choices are too complex. In such a situation, should we follow the ancestors foot steps? Or should we listen to our mind and desires and decide over consequences?

Some say, this poem provokes individualism and leads to unnecessary liberation. It inspires the readers to listen to their mind and go according to their psyche, be it very hard or bad.

But some others say that, this poem talks about how choices are inevitable in life. And it also talks about the metaphysical aspect of life, where choice has to be made to lead a blissful life and to attain the enchantment of realization.

Doesn’t both the ways look very much acceptable? This is the joy of poetry which never has a single dimension, which makes us read more and more and dig deep to find the depth of its innate meaning. Some times it so happens that the poet himself would not know that his poem can be analyzed in so many multiple ways.

Reading poetry is not only a delight and joy, it also helps us to explore sublime things hidden within our own selves. Choices are inevitable….so let us also make a choice to read poetry!

Call a mother as mother and pay fine!?

2008-08-04T21:38:00.000-07:00

Sounds strange right? My neighbor’s daughter used to attend music classes with me. Cute, pretty girl of about 12 years old. She had a wonderful pitch in her voice, but she was not very interested in singing. Its only at later stages that I came to know that she was attending music classes only by parental pressure. However, she discontinued it later. She is a brilliant girl from a CBSE school and a kannada girl from a perfect kannadiga family. Surprisingly, one day I came to know that she was unable to read and write kannada. Her kannada accent was also like English. The reason sounded truly bizarre! In her school, the students should pay fine if they speak in kannada. It is just like, paying fine to call a mother as a mother! I mean its really strange because, one cannot make a child learn the concept of language by preventing the learning of mother tongue.

It was really shocking to know that schools, charge a fine to small, innocent children for speaking their own tongue! Children will imprint an image that we portray for them, be it on any substance. If the educational institutions itself create such a blunder, the students will obviously get an aversion towards the banned languages. They will feel guilty to even speak that language in public. They will ultimately come to the conclusion that speaking regional language is a matter of shame. And English language itself becomes the status symbol. Finally for marketing purpose, few Medias bring out a mediocre language in the name of ‘regionalism’ and ‘affiliation for regional languages’.

We don’t recognize these mistakes and at later stages we curb for our language being decimalized. We realize the scarcity for regional language affiliation only when it is being politicized. We have become so narrow minded that, only when it comes to the matter of personal relations like marriage or something, we suddenly become regional and culture lovers. But otherwise, we need all ‘modern’, ‘western’! When I quote these terms here, please observe that I have used inverted commas, to highlight the fact that those terms are also misperceived and wrongly applied.

Of course I don’t deny the fact that English learning is of high importance in this globalised world. Without English, surviving a decent livelihood is almost next to impossible these days. And also we have to learn English for the other reason that it is one of the beautiful languages. But should the learning be happen at the cost of regional languages? Any language, is a bliss to the humankind. I personally feel that, study of a language is a broader concept which includes not only the grammatical aspects of a particular language but also the culture, the psychology and genres of human nature. And also, linguistically all languages will have its own beautifying factors.

It is altogether a different matter that we are not even learning English (or any language for that matter) as it needs to be learnt. This statement is being made here keeping the view of the method of learning a language academically. Language learning needs its own space. The forum of language learning methods can be kept aside for time being and I want the readers to know, hatred for any language is foolishness. It is also objectionable to hate other languages in the name of ignorant love for a particular language. If I am a kannadiga, it doesn’t mean that I should hate all other languages. As youth its our responsibility to understand the political games and make the difference out by our own cognitive knowledge. Let us come out of our ignorance and try to learn all languages with equal respect. To begin with, at least let us oppose this disgusting ‘fine’ system and allow the freedom for children to speak and learn their own languages. Because, language is neither politics, nor class!

At whose cost ?

2008-07-25T23:55:00.000-07:00

It was a party time at office, all were discussing about the happy occasion that was going to occur shortly. We were heading to a joyful outing for the weekend. Though all were working, there was full of enthu in every one’s face and a festive mood. I was not very keen on the party this time for various reasons, but still, after looking at every one’s rejoicing attitude, my mood cheered up. Well! I was not sure to join them. It was the lunch hour, and all were enjoying sharing food and cracking jokes, unfortunately I could not participate completely because I was not so acquainted with their means of communication. I mean to say, their language is different and I was able to understand only in bits and pieces. However I was happy that they considered me as one among them to much extent.

Much to our shock, some one shouted saying there is a bomb blast in Bangalore. “What!!” was the initial reaction. At first every one took it lightly as a part of humorous aura and we thought it was a practical joke. But, for heavens, it was not the one. It was very much true and all of us started tuning NDTV and TV 9 for news flash. It was a threatening fact that there were 2 blasts. Unable to digest the news we were all sitting in front of the computer blinking. Every one again startled by the knowledge that it was not 2 but 3 blasts!

The fun and festive environment at office all went for a toss. Every one started calling their dear once. But, as predicted, all phone lines were jammed. Suddenly we came to know that, my newly wedded colleague’s wife was there at the spot where the blast took place, but unable to reach her. It was such a pathetic situation. All were pressing their phone key pads again and again but in vain! In a very short span we again got a news shock that the count of the blasts had incresed to 5!! At that time no one wanted that party or fun or even work. Of course life is important right! Ultimately it was more distressing when we came to know that it was totally 8 blasts by that time and most of them took place near to our office surroundings! Complete office environment changed just in an hour’s time.

By that time we came to know that one lady lost her life in this malicious incident. At whose cost should she loose her life? Who knows how wishful her life was and how she wished her future to be! At whose cost should all of us loose our harmony? The common people are always unite and peaceful. Regrettably it is only one set of the population, who wants to create such feeble acts for their own benefits. Who are held responsible for this entire traumatic situation? The terrorists? Or the popular, masked political terrorists? Or the sadists?!

ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ...

2008-07-19T22:44:00.000-07:00

ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದು
ಈಜಿ ಹೊರ ಬರುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ

ಕಾರ್ಕೋಟ ವಿಷ ಸವಿದು ನುಂಗಿದರೂ
ಚೇತರಿಸಿ ಉಸಿರಾಡುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ

ಕತ್ತಲ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿ ಕಪ್ಪಾದ ಕೋಣೆಯ
ಬೆಳಕ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ

ಕೊಳೆತು ನಾರುವ ಫಲದ
ತಾಜಾ ರಸದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ

ಮತ್ತದೇ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ
ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗೇ ಉಳಿಯುವ ಬದುಕು

ಏನು ಬೇಕು?

2008-07-19T22:27:00.000-07:00

ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕು
ಕಾಡು ಕತ್ತಲು, ಬೆಟ್ಟ ತಪ್ಪಲು
ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಅಲೆದಾಡಬೇಕು
ಹುಡುಕಬೇಕು, ನನಗೇನು ಬೇಕೆಂದು

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟೋಡುವ
ಪಲಾಯನವಾದಿಯಾದರೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನ
ಜೀವನವನೆದುರಿಸಿ, ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದರೆ
ಮತ್ತಷ್ಟು ಚೆನ್ನ

ಆದರೆ, ಯಾವುದು ಸೋಲೋ
ಯಾವ ಗೆಲುವೋ?
ಸೋಲೇ ಗೆಲುವು?

ಆ ಅನುಭಾವಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ
ಸೋಲುಗೆಲುವುಗಳೆರಡೂ ಒಂದೇ
ಸೋತರೂ, ಗೆದ್ದರೂ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಯೊಂದೆ
ಮತ್ತೆ, ನನಗೇನು ಬೇಕು?

Everything ls fair in money and marketing?

2008-07-02T11:23:00.000-07:00

20 gorgeous (but dumb) girls plotting against each other to impress 2 guys and try to win their ‘love’, the guys in turn flirt with all of them, date with them and ultimately choose only 2 (one each) and ‘dump’ all other girls.

This is called the ‘Romance Reality Show’. Switch to MTV any time, you will find at least the trailers or the advertisement on this stupid show called splitsvilla. The whole concept proposes a ridiculous scenario. Any sensible person is sure to get frustrated by this one.

The reason being, firstly, it depicts a complete chauvinistic, bigoted implication. A girl pleads, the guy dumps! (well, fair enough if its genuine). The words such as, ‘dump’, ‘dumping zone’, ‘reach the guy’, ‘date with both of them’, etc. can envisage the outlook of the program. Secondly, the concepts like ‘romance’, ‘love’ are more intense than just the inane commercialism and the money games. Love is more chaste than the bony flesh and the bikinis and begging the guys to choose them. Love is a silent speech between two hearts (no, am not being poetic) and jelling of the two intellectual persona and definitely not the sequential dumping of girls and girls’ much abided struggle to make the guys to choose them.

Let me reveal more pathetic story. Neither those girls nor the boys are responsible for this mediocre program. They are just paid puppets, who come, act and go. They are the commercial devices for making money. The innocent audiences like us are being royally bullied by these commercial markets, by making good profit out of it.

In a broader sense, if we come out of ‘splitsvilla’ and think, this splitsvilla iconization is not new. We have many like this in today’s capitalistic society. Our culture and dignity are being vaporized. Somewhere I feel we are loosing our roots. In the brutal capitalistic society, every thing is considered as fair and true. This is true to such an extent that even human relationships are loosing its values and are being commercialized!

I don’t dare to call it westernization because that would be a hyperbole. There are plenty of good things that we can learn from westerners. This is nothing but the ‘carefree’ attitude of us that’s leading to a wrong way. This doesn’t mean that I am an anti modernist. No, we have to get trendy and modern but only in its true sense.

What do you say friends?

ಆಕಸ್ಮಿಕ...

2008-06-18T10:16:00.000-07:00

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂದು ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ದೊರೆಯಿತು. ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿ, ಜನ ಜಂಗುಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನಾನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ತುಂತುರಿಸಬಹುದು ಎಂಬಂತಹ ವಾತಾವರಣ. ತೇವ ತುಂಬಿ ಭಾರವಾದ ಗಾಳಿ ಮುಖಕ್ಕಪ್ಪಳಿಸಿ ಮುದನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೂತವಳೇ ಕಿವಿಗೆ ಎಂ.ಪಿ.ತ್ರಿ ಹಚ್ಚಿದೆ. ಸೊಗಸಾದ ಕನ್ನಡ ಭಾವಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನ ಖಿನ್ನತೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬಳಿಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಬಡವಿ..ಆತ ಬಡವ..ಒಲವೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು.." ಕೇಳುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತೆ. ಹಾಡಿನ ಭಾವರ್ಥಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ರಾಗದ ಶಾಂತತೆ, ಪ್ರೇಮ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕಾಡಿತ್ತು. ರಾಗಾಲಾಪನೆಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದೆ.

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯೆ ಬಸ್ ನಿಂತ ಹಾಗೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಣ್ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ, ರಸ್ತೆಯ ತುಂಬಾ ಜನ, ಪೋಲೀಸರ ಗುಂಪು, ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರು. ಸಿನಿಮಾ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಇರಬಹುದೆಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಿದೆ, ಭಯಾನಕ! ಎದೆ ಜಿಲ್ ಎನ್ನುವ ದೃಶ್ಯ! ನನ್ನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್, ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಒರಟಾದ ರಸ್ತೆಗೆ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆ ಹಣೆ ರಾಚಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹೋಂಡ ಆಕ್ಟಿವಾನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಪ್ರಾಣ ಪಕ್ಷಿ ಲಾರಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು, ಮುಗ್ಗರಿಸಿ, ಬಿದ್ದು ಹಾಗೆಯೇ ಹಾರಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಜನ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಭಯ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅಂತು ಎಲ್ಲರು ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪೋಲೀಸರ ಓಡಾಟ ನಡುನಡುವೆ ಪತ್ರಿಕೆಯವರ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವಿಕೆ, ಇವೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಬಿದ್ದು ಜಜ್ಜಿದ ಆ ಒಂದು ನಿರ್ಜೀವ ದೇಹ. ಅದುವರೆಗೂ, ಆ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ನನ್ನಂತೆಯೇ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ, ನನ್ನಂತೆಯೇ ಕನಸ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಪ್ರಾಣ ಇನ್ನಿಲ್ಲ!! ಯಾಕೋ ಭಯವಾಯಿತು. ಸಾವು-ನೋವು ಕೇಳಿ ಕಂಡಿದ್ದರೂ, ಈ ರೀತಿ ಒಂದು ಅನುಭವವಾಗಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲು. ಅವಳಿಗಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜೀವಗಳು ಮಿಡಿಯುತಿದ್ದಾವೋ! ತಾಯಿ? ತಂದೆ? ಗಂಡ? ಮಗು?! ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡಿ, ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆಸಿದ ದೇಹ ಈಗ ಮಣ್ಣುಪಾಲು!

ಬಸ್ಸು ಮುಂದುವರೆಯಿತು, ಸುತ್ತ ಜನರತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ, ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು. ನನಗಿನ್ನೂ ಶಾಕ್ನಿಂದ ಮರಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಇನ್ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಅದು ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮರುಕವೋ, ಆ ಸ್ಥಿತಿ ನನಗೆ ಬಂದರೆ ಎಂಬ ಭಯವೋ ತಿಳಿಯದು. ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಿತು, ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೆಂದು ಹಾಡು ಕೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಹಾಡುಗಳೂ ರುಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ಈ ಹಾಡುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲವೆನಿಸಿತು. ಜೀವನ, ಉಸಿರಾಟ, ನಾನು, ಈ ಜನ, ಬಸ್ಸು, ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಹುಡುಗಿಯಂತೆಯೇ ನಶಿಸಿಹೋಗಬೇಕಲ್ಲವೇ?

ಈ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿನ ಹುಡುಗಿ ಎದ್ದಾಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ನನ್ನ ಸ್ಟಾಪ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿತ್ತು. ಭಯಸ್ಮಿತಳಾದ ನಾನು ಒಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ಬಸ್ಸಿಳಿದು, ಮನೆಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಈ ಗೊಂದಲದ ನಡುವೆಯೇ ಮನೆ ತಲುಪಿದೆ. ನನ್ನ ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಓಡಿ ಬಂದು ಕೈ ನೆಕ್ಕಿದ ನನ್ನ ನಾಯಿಮರಿ, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಗೆ ಬೀರಿದ ಅಮ್ಮ, ಕೋಣೆಯಿಂದಲೇ ನನ್ನ ನೋಡಿ 'ಏನಮ್ಮ..ಬಂದೆಯಾ' ಎಂದ ಅಪ್ಪ, ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೇವಗೊಂಡವು.

ಕಾಯುತ್ತೇನೆ..

2008-06-14T22:18:00.000-07:00

ಬಾಂದನಿಯು ಸನ್ನೆ ಮಾಡುತಿಹುದೇನನ್ನು?
ಮೋಡಗಳು ನನ್ನಿಂದೇನೋ ಮರೆಮಾಚುತಿವೆ
ಗುಟ್ಟಾಗಿಡುತಿವೆ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು
ಆ ಸುಪ್ತ ಸಂದೇಶವು ಮಳೆಯಾಗಿ
ಭುವಿಗಿಳಿದು ನನ್ನೆಂದು ಪುಳಕಿಸುತ್ತದೆ?

ಕಾಯುತ್ತೇನೆ!

ಮುಂದೇನಾಗುವುದೋ ಅರಿಯೆ
ಆದರೆ, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾರುತ್ತಿದೆ ಪಕ್ಷಿ
ಆ ಮೋಡದ ಮಾಟದ ವಿಚಾರವರಿಯಲು!

Who says bus journey is tedious!

2008-06-14T21:58:00.000-07:00

Morning @ 9.00, I dress up and stand near the gate, a royal bus would come and pick me up for my office and drop me back after hours. This was a fairytale concept I had in my mind. But fortunately this did not happen or to put it in a smoother way, I did not wait until this happened. The result was, I got placed in a good company but with no commutation facility. So the world (in)famous BMTC became my means of transportation. Though it was a ‘turn off’ thing in the beginning, now I have begun to adore it. I can say people who don’t travel through BMTC, shall surely miss some thing in life.
This is a great place to study human behavior. One can grasp psychology based on personality traits, ego, passion, love, frustration etc. etc. surprised? But true. Let’s see how!
If you just visit any bus stop at peak hours, you can see innumerable kind of people. Some with all the tension and rush will be waiting for the bus, some with all the passion will be standing to stare at the ones who are rushing. Few with complete indifference with the world around, enjoy their own privacy through FM and head phones. Few with dream filled eyes will be busy on phone conversations. Few others with all the eagerness and naughty smiles shall wait for their sole mates to arrive.
There shall also be people who have all the time in the world to just sit and relax for hours together. For such people, bus stops are a boon. After all it’s a free and entertaining place where they can at least avoid the accusations and the tantrums by their family. I have met with a strange man whose job is to sit in the stop and watch every one and note who catches which bus, and in turn help them by informing about their respective bus timings!! And trust me, his job helps people a lot at times. Can we call it just a time pass or social service?
I have seen 70+ age old couple travel in bus daily, that too at peak hours. (I really wonder for what reason!!). Middle aged couple will also be there waiting. The middle aged man would be much concerned about his wife. So his worry is all about guarding his wife rather than bus catching. Some over aged single females would also be waiting, but god knows if its for the bus or some other!! Among all these, there shall be some frustrated, desperate souls who just want to stand amidst the lady crowd and fantasize.
After minutes and hours of waiting a single bus will arrive. At this time all categories of people are warriors. They can go up to any extent to climb the bus and grab a seat! We can confidently say these buses are the place where there is complete equality. A break through from all caste, class bars. Any class, any caste, no matter, people just rush the war field and fight staunchly. In this battle, winners are those who manage to get a seat and also the ones who dare to cliff on the foot boards. The defeaters would proudly accept the defeat with a gloomy face and get prepared for the next battle where they will make sure to conquer the royal one and a half seat!
But I must say, after the bus moves, every one are again in their own world. Though the war after effects persists, it will be much more peaceful and cold. The standing people with all the envy shall dump their baggage with a simple “excuse me” to those who are sitting. And the sitters with complete deferment receive the bags. The sitters also posses the smartness to turn their faces off at the time of emergency to get up, but very few shall have the humbleness to get up and leave the seat for genuine persons.
With all such characters and behaviors and also the dust and traffic people reach their destiny. And I, one among them and as a passive observer, travel daily to get more and more experience and in turn understand myself better.

ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋದ ಮೇಲೆ....

2008-06-06T08:20:00.000-07:00

ಶುಭ್ರ ನೀಲಾಕಾಶದ ಮೇಲೆ ಕಡು ಕಪ್ಪಿನ ಕಾರ್ಮೋಡ
ಗಗನದ ವಾಂಚೆ, ಅಭೀಪ್ಸೆ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತದೆ ಆ ಮೋಡಗಳನ್ನ
ಒಡನಾಟ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ
ಅದರ ಹಿಂದೆ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟ ಕಲೆಗಳು

ಭೋರೆಂಬ ಮಳೆ

ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲೆ
ಮರೆಮಾಚಿತು ಮೋಡ
ಮತ್ತೆ ಮೌನ, ಅದೇ ಶುಭ್ರ ನೀಲಾಕಾಶ
ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಕಿರಣ

ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದು ನೋಡಿದೆ ನಾನು
ಆಗಸ ಪ್ರಬುಧ್ಧವಾಗಿದೆಯೇ?
ಸಂತಸ ಪಟ್ತೆ

What am i?

2008-05-31T22:43:00.000-07:00

Am I the abysmal ocean?
Or I the great creation
Too ordinary is the world for me
Or am I the one who is ignominy

I am no other
As others not me
Yet I know the abnormality of me
Which is not known to the self of me
What am I searching for?

Are you the life?
Are you the fire?
Are you the desire?
Or are you the power?
What are you that I am searching for?

Are you the wealth?
Are you the warmth?
Are you the passion?
Or are you the possession?
What are you that I am looking for?

In this running world
And the glittering wayward
Oh! So bad
I don’t know what I am craving for!!

On the job..

2008-05-25T02:00:00.000-07:00

Hi friends,
Thanks for visiting my bloggie ;)

Well….there goes the journey of me as a working woman! Boy..! mom’s lap..dad’s scoldings...hanging out with friends…those 5 o’clock serials…in total me as a student is no more..!! Yes, the day came when I had to go to “office”! That was sort of a derangement for me to think that am going to office and no more to collage…

The girl in me started thinking, was it right on my part to take such a responsibility...am I actually the grown up one? With the same confusion and pride I reached the office. My seniors welcomed me with half smiles on their faces. There awaited a computer for me and a chair with a name plate. It was altogether a thrilling experience to sit on that chair for the first time. After some time, me thinking to break the hostile silence around...started a conversation with the team mates, who with much difficulty accepted me as one among. First day gone with introductions and induction programs. I was back home to get a royal treatment.

Day two…month two…the work, the meetings, the team lunch, out door work and me. Perhaps jelled well for some time. Days gone by enjoying the work and the perks. I was confident enough to manage my work in the new stream. But at the same time I was also encountered with new experiences. To much of my surprise, I came across the most resentful attitudes. Saw two faces of the same coin. Learnt that life is of much more challenges and dangers than I imagined it to be. Finally I came to the conclusion that…oh this is what is called…”the professionalism”!

The hunt!

2008-05-18T07:48:00.000-07:00

The last day of exam…final semester MA English literature’s last exam paper. A win over feeling after handing the paper over. Came out from the exam hall, a conglomeration of happy, sad and confused state of look on everybody’s face that seemed more or less a monotonous aura at that time. However every one were happy and bid a farewell to each other and as usual we 3 took our way. Me n my friends Neha and Manu. All three of us were happy but again with a question mark on our faces! Need less to say, that question was, ‘what next?’.. in this exploding information technology world, we being the arts students, where would we stand was the much bothering thing hitherto.

Birds of the same feathers flock together..all three of us started thinking alike…that is say no for teaching, which was the only remarkable way for literature pass outs. But that doesn’t mean that we were against teaching. Because we knew teaching is a kind of spiritual way to keep our minds peaceful and happy. Also in a mean way…when I say mean way, I talk about the egoistical satisfaction and the superior feeling that the teaching profession fetches. At least to my extent I can say this is true because, teaching makes one ‘teach’.. be the guru, where as in other profession one has to work under some one as a clerk.

Well…true, but then….! Was it the glamour of the corporate world? or the money in it? Or the social fame it claims? Or was it just a passing affair? Am still searching for the exact reason as to why it made me not to choose such an adorable teaching profession ( atleast for right now, I might take it up after some time though!). However, as we planned before the examinations itself, right after exam we uploaded our thin resumes in the job portals. Ironically, the portals itself had monstrous names to indicate the future! ;) By that day we were already employed, meaning to say, our current profession was hunting for jobs. No sooner our exams ended Neha and me got a call from Meta-I, who had come for the campus selection to our beloved Bangalore university and told us that we both have been shortlisted. There was no end to our happiness. Our fears that we might get rejected by the corporate world, started fading away. But we felt bad for manu being not selected. But however with all the eagerness, we both started getting ready for the interview. Neha, who was pretty much a Belinda of our collage, wanted me to have a great makeover which she often dreamt off. She took me to the parlour, made me have a haircut, step with razor cut!! Was bit painful for my long black hair. And she made me have my eyebrow shaped. Finally, it was looking like a warrior well trained and ready for the jump into the new corporate world!

The day came, when we have to reach our much awaited destiny. We were ready to kick the day off with the journey to meta-I. Our stomach trembled with full of butterflies. We were amalgamated by fear, curiosity and happiness. It was in JP nagar, as we reached near to the place, we started thinking as to how diplomatically we have to behave and how hypothetically we have to answer. The land mark was next to Aris global, and we reached there. Oops! That was starring. We got down there and started searching for meta-i. As we moved further, for our much disappointment meta-I was a small, not so professional, home come office! All our eagerness and hopeful hopes came to an end, but however we soon recovered and thought to attend the interview. That was a general round of interview wherein we were asked to introduce ourselves and gave the company’s introduction. A day later came the results that I had been selected. With all that disappointment I really felt happy as my first attempt didn’t go a vain. They didn’t not select Neha as they knew that she was of much above the company’s standards!
I was asked to report on 2nd of July 07. A week more to go. By that time we got another call. That was from fidelity investments!!! A big boss in corporate finance. By this time we knew that we have our say in this unknown world. All three of us went to take the test there and test ourselves. This was a real challenge. We still managed to clear all the round but unfortunately, we could not make it up in the last and final round. But Neha made it up to the mark and got a seat in the big brother’s lap. The fidelity was a huge office, full of glamour and passion and also scary. Though that was a kind of place we dreamed, after reaching there I personally felt, this is not what I am!! Within me I never really wanted it. But still I wanted it. May be this is what is called the psychology of human beings. We never really want a single destination. In other words everybody think always in oxymoron. Without thinking much, I started my journey again. But also decided to seek the present fruit in hand that is meta-I.

(to be continued)

kanasu

2008-05-18T07:31:00.000-07:00

Hii visitors!
This is my first attemt to create a blog. The blog which is all about me, my life and my thoughts. Everybody's life is a chaos! Atleast at some or the other point, this is true. So in this chaotic world of mind, mine is a small attempt to discover myself. A journey into myself. Well!! all i can say is...let's enjoy blogging. Pls share your views about my views.